Yvonne Coldeweijer, de vrouw die ooit met sap miljoenen verdiende en nu met stilte miljoenen spaart, heeft Gordon een tip gegeven. Niet via een memo of een persbericht, nee, via de roddelstroom. Ze zei: ‘Gordon, verdwijn minimaal een jaar uit de media.’ Alsof hij een oude aflevering is die van het scherm wordt gehaald omdat niemand hem meer aanzet.
Gordon, die zich net weer had opgeladen met een paar luisteraars op de radio, reageerde snikkend. Niet om het advies, maar omdat hij hoopt dat Nederland op een dag weer trots op hem wordt. Alsof Nederland een vader is die wacht tot zijn zoon eindelijk zijn kamer opruimt.
Maar waarom zou hij weg moeten? Omdat het te veel is geworden. Te veel stemmen, te veel programma’s, te veel Gordon. Net als een bak friet die overloopt, wordt het gewoon vervelend. En Yvonne weet daar alles van. Zij is nu zelf ook weg. Geen socials, geen interviews, geen plots. Alleen stilte. Alsof ze op een eiland zit, met alleen een fles mineraalwater en een oude afstandsbediening.
Misschien heeft ze gelijk. Soms moet je verdwijnen om later terug te komen als iemand die niemand verwachtte. Zoals een serie die je vergeten was, en dan ineens op Netflix staat met een nieuwe seizoen-knop.
Maar Gordon? Verdwenen? Moeilijk te geloven. Die man zit in de media zoals koffie in een beker. Zonder lekt het. En toch… stel nou dat hij echt weggaat? Een jaar geen stem, geen reality, geen tranen op radio. Dan denken we misschien pas écht aan hem. Niet omdat hij er is, maar omdat hij er niet is.
En wie weet, als hij terugkomt, is Nederland dan eindelijk trots. Niet op de show, niet op de tranen, maar op de man die wist wanneer hij moest stoppen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘