Eerst dacht ik: zie ik nou een geest? Maar nee, het was echt hem. Ali B, midden in de drukte van Rotterdam, bij een boksevenement. Alsof je oma plots opduikt bij een rave in de jungle. Onverwacht. Heel onverwacht.
Ik zag het interview op SBS 6. Shownieuws-reporter Janine Schuinder stond daar, microfoon in de aanslag, en zag opeens de man van ‘Rond de Wereld’ uit het niets opduiken. Haar gezicht zei alles: ‘Is dit allowed? Mag dit gewoon?’ Alsof je tijdens de koffiemoment op het werk ineens André Rieu ziet binnenlopen met een viool.
Wat doet Ali B daar nu eigenlijk? Geen idee. Maar het was duidelijk: hij had zin. Niet in boksen, gelukkig. Maar wel in kijken. En misschien een beetje showen. Want laten we eerlijk zijn: die man straalt nog altijd. Zelfs zonder podium. Zelfs zonder publiek dat schreeuwt. Hij staat daar gewoon, en het voelt alsof er licht aangaat.
Dave Roelvink, bekend van tv, stapte die avond voor het eerst professioneel de ring in. En dan denk je: wie komt daar nou op af? Nou, Ali B blijkbaar. Geen influencer, geen TikTok-ganger, maar een man die we kennen van jarenlang Nederlandse tv. Iemand die we thuisvoelden. En dan zie je hem ineens in een andere context. Alsof je je leraar Nederlands ziet dansen op een fuif.
Het was geen grootse speech. Geen dramatisch verhaal over terugkeer of comeback. Gewoon: hij was er. En dat was genoeg. Want in een tijd waarin iedereen iets moet zeggen, is het mooi dat iemand gewoon verschijnt. Zonder plan. Zonder strategie. Zonder livestream.
Soms is aanwezigheid genoeg. Zelfs als je niks zegt. Zelfs als je alleen maar kijkt. Zelfs als je alleen maar thee drinkt in de kleedkamer, terwijl de wereld om je heen bonkt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘