Ik zat gisteren te kijken naar een interview. Niet met een politicus, niet met een wetenschapper. Nee, met een man die zijn kant van het verhaal kwam vertellen. Maar kreeg vooral een stortvloed aan vragen over Olcay Gulsen. Alsof dat het enige was wat telde. Donny Roelvink dacht: ik leg uit, ik praat mee, ik geef context. Maar hij kreeg geen gesprek. Hij kreeg een hoorzitting. En de rechter heette Renze Klamer.
Ik snap die frustratie wel. Je denkt: ik doe mee, ik kom naar jouw programma, ik geef je tijd. En dan blijkt het geen gesprek te zijn. Het is een val. Een goed opgezette, goed verlichte val. Met een glimlach eromheen. Renze zegt: vertel jij je kant. Maar bedoelt: zit jij daar, dan gooi ik Olcay Gulsen over je heen. En kijk wat er gebeurt. Spoiler: er gebeurt publiciteit. Heel veel publiciteit. Voor Renze.
Maar waarom doen we dit eigenlijk? Waarom vragen we iemand om te komen praten, om dan juist het ene onderwerp te gebruiken waar hij niet over wil praten? Is dat televisie? Of is dat gewoon wraak in pakketvorm? Donny zei het mooi: ‘met voorbedachte rade’. Alsof iedereen wist wat er ging gebeuren, behalve hij. En hij dacht dat het over zijn uitspraken zou gaan. Maar nee. Het ging over een ruzie met een voetballer. Oud nieuws. Warm gemaakt. Met extra saus.
Ik vind het zo typisch voor wat er gebeurt in de media. We vragen om verantwoording, maar geven geen ruimte. We zeggen: kom praten, maar bedoelen: kom boeten. En dan verbaas je je dat mensen niet meer willen meedoen. Alsof iedereen een pion is in een spel dat alleen de spelhuisbaas wint.
Renze heeft nu veel kijkcijfers. Daar is niets mis mee. Maar de manier? Daar twijfel ik wel aan. Want als je gast denkt dat hij komt praten, en jij weet al dat je hem gaat bombarderen… dan is dat geen interview. Dan is dat een overval. En overvallen zijn niet leuk. Zeker niet op tv.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘