Een tiental uur. Niet in de kroeg. Niet op de bank. Achter een raam. In lingerie. Op de Wallen. Alsof het een reclamebord is: “Hier zit een bekende vrouw. Kom kijken.” Heleen van Royen doet het. Weer eens.
Ik zeg niet dat het niets oplevert. Nee, nee. Ze wil aandacht voor sekswerkers. Mooi. Prachtig. Maar moet dat nou zo? Moet jij, als bekende vrouw met een pen, echt in een string op een vensterbank zitten om serieus genomen te worden? Kun je niet gewoon een column schrijven? Of een podcast? Of, weet ik veel, een petje op?
Jan Dijkgraaf noemt het “goedkoop”. En ja, het ziet er wat kinderachtig uit. Alsof je als volwassen vrouw nog moet bewijzen dat je durft. “Kijk, mam, ik zit achter glas!” Alsof het een schoolopdracht is: “Vandaag durf ik mezelf te tonen.”
Maar goed, het werkt wel. Iedereen praat erover. Mediacourant heeft er een stuk over. Twitter rookt uit de oren. En ik zit hier, thee drinkend, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom ík niet op de Wallen zit? Dan had ik nu ook tien uur lang in een korset kunnen zitten en over mensenrechten praten.
Maar nee. Ik blijf zitten. Met mijn sokken aan. Want ik ben geen show, ik ben een mens. Of toch?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘