Wie eet wie op in de craftkeuken

‘Samenwerken om te schalen.’ Zo luidde de belofte tijdens het laatste VIA-event, waar de Taskforce Craft – een naam die al klinkt als een softplay voor lobbyisten – de media-industrie wilde overtuigen van de kracht van samenwerking. Alsof samenwerking ooit om moreel hoogstaan ging, en niet om het verzet tegen economische realiteit.
Het evenement heette Wie Werkt Met Wie?, maar de echte vraag was: wie eet wiens kaas van het brood? Want daar draait het om in de craft-sector: niet om creativiteit, maar om de verdeling van een krimpende budgettaart. Een taart gemaakt van subsidies, goodwill en het wanhopige geloof dat ‘kwaliteit’ nog een economische waarde is.
De sprekers roemden de ‘synergie’ tussen productiehuizen, omroepen en platforms. Alsof synergie geen eufemisme is voor: ‘we delen de pijn’. Want als je echt synergie had, zat je niet in een conferentieruimte met gratis koffie en een powerpoint over ‘duurzame samenwerking’, maar in een boardroom met een term sheet in hand.
Ik hoorde veel over ‘vertrouwen’ en ‘langdurige relaties’. Dat zijn de woorden die vallen wanneer mensen bang zijn voor marktwerking. Want vertrouwen is geen businessmodel. Langdurige relaties zijn geen groeistrategie. Ze zijn de anesthesie waarmee men zichzelf in slaap houdt terwijl de markt verder schaalt – zonder hen.
En dan de craft. Alsof craft iets is wat je in een taskforce stopt. Craft is geen commissie, craft is execution. En execution is niets waard zonder schaal. Zonder volume. Zonder ROI. Maar daar hoorde ik niets over. Geen cijfers. Geen doelstellingen. Alleen een warm gevoel en de belofte van ‘meer samen’.
RTL, Videoland, Prime Video – zij schalen. Zij kopen, streamen, globaliseren. Zij hebben geen taskforce nodig om ‘samen te werken’. Zij doen het gewoon. Omdat hun modellen werken. Omdat hun content betaald wordt. Omdat hun adverteerders blijven komen.
De vraag is niet wie met wie werkt. De vraag is wie nog rendabel is in 2027. En of de craftsector ooit begrijpt dat je niet ‘samenwerkt’ om relevant te blijven – je investeert, je schaalt, of je verdwijnt.
En nee, een taskforce met een hippe naam is geen strategie. Het is een condoléancebrief voor een sector die weet dat ze achterloopt, maar weigert te rennen.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business