Eén jaar. Eén talkshow. Eén vertrokken gast. En nog steeds geen afspraakje voor de thee. Marc-Marie Huijbregts zit nog steeds met dat gevoel van ‘niet veilig’. Alsof je na een vieze ruzie met je buurman nooit meer over straat durft. Alleen dan met een microfoon, een camera en een hele studio eromheen.
Toen hij opstond en wegliep uit De Tafel van Gert, dacht iedereen: oeps, dat ging mis. Maar niemand dacht: dit is het begin van een mediastand-off. Geen briefje, geen bloemetje, geen “hé, sorry, ik was een beetje scherp”. Nee, Marc-Marie zegt nu gewoon: “Ik voel me onveilig.” Alsof Gert een mes onder tafel hield. Terwijl het hoogstens een scherpe vraag was. Of een stilte die te lang duurde. Je weet wel, die momenten waarin je denkt: had ik dat nou gezegd?
Maar nu, een jaar later, is het nog steeds: geen Gert, geen gesprek, geen kans op verzoening. En ik vraag me dan toch af: is het nou Gert die te hard was? Of Marc-Marie die te breekbaar is? Want laten we eerlijk zijn: in de media is niets veilig. Zeker niet als je zelf voor de camera gaat. Dan moet je ook kunnen tegen een tegenvraag. Of een stilte. Of een gastheer die denkt: ik ga eens dieper graven.
Maar nee. Marc-Marie blijft weg. En Gert? Die zit vast te denken: “Wat heb ik nou weer gedaan?” Terwijl hij misschien gewoon vroeg hoe het met de kinderen gaat. Of of hij nog steeds optreedt in spijkerbroek.
Het gekke is: niemand verliest hier. Behalve misschien het publiek. Wij zitten thuis met een kop thee en de afstandsbediening, en willen gewoon een leuk gesprek. Geen oorlogje van drie seizoenen over een paar minuten ongemak.
Maar goed. Misschien komt het nog. Als de wind goed staat. Of als iemand eindelijk een appje stuurt: “Hé, wil je koffie?”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘