Ik zat gisteren te kijken naar de afstandsbediening. Die ligt hier thuis altijd op de bank, tussen de kussens. Net als mijn leven eigenlijk. En ineens dacht ik: waar is Matthijs van Nieuwkerk nu eigenlijk? O ja, bij SBS 6. Weer. Alsof hij nooit weg is geweest. Maar hij was wel weg. En nu is hij terug, met een nieuwe show, een gouden lift en een uitspraak die klinkt als een warme deken: “Ze willen mijn senioriteit.”
Alsof oud zijn nu een superkracht is. En misschien is dat ook wel zo. Want wie anders dan Matthijs kan met zo’n serieuze blik over zanglegende Aretha Franklin praten én dan overstappen op een zaterdagavondspelshow met gouden kabels en liftdeuren? Alleen hij. En SBS 6 beseft het: wie wil je nog als gezicht van het netwerk? Iemand die alles al heeft gedaan, of iemand die niks heeft behalve een glimlach en een goed kapsel?
Het heet nu The Golden Elevators. Klinkt als een band uit de jaren tachtig, maar is blijkbaar een spelshow. Waarom liften? Geen idee. Misschien omdat iedereen tegenwoordig naar boven wil, ook al weet niemand waarom. En Matthijs staat erin, met zijn vaste blik van iemand die weet dat hij beter is dan het programma, maar het toch doet. Uit loyaliteit. Of uit liefde voor de zender. Of gewoon omdat hij zin heeft in een beetje lawaai op zaterdagavond.
Ik vind het mooi. Echt waar. Niet omdat de show er is, maar omdat hij er is. Oud, ja. 65. Maar niet versleten. Gebruikt, zoals een goede theepot. Hij is niet meer hip, maar wel relevant. En dat is zeldzaam in de tv. Daar wil iedereen jong blijven, alsof ouder worden een fout is. Maar Matthijs zegt: kijk, ik ben er nog. En ik doe het nog. En jullie willen me nog. Omdat ik weet hoe het moet. Omdat ik niet schreeuw, maar wel hoorbaar ben.
The Golden Elevators. Alsof je in goud moet stappen om iets te bereiken. Alsof alles moet glinsteren. Maar Matthijs hoeft niet te glinsteren. Hij is gewoon aanwezig. En dat is genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘