Je zit nog met een kruimel in je broekspijp van de lunch, en dan alweer Monique Hansler op tv. Nog een keer. Tweede seizoen. Alsof het eerste niet genoeg was. Alsof we niet doorhadden dat het allemaal net iets té mooi gelapt was.
Volgens Jan Uriot, die het weet omdat hij altijd weet wat hij niet weet, is nu dus officieel: alles gescript. Echt álles. Niet alleen de zinnen, ook de kruimels, de blikken, het geknipper. Waarschijnlijk was zelfs haar zucht na het derde glas rosé van ’s middags ingesproken door een stemactrice uit Ede.
Maar goed, wie doet het nog wat? We kijken toch. We zitten er weer bij, met onze afstandsbediening in de aanslag, alsof we een documentaire kijken over een echte vrouw. Terwijl het gewoon een vrouw is die een vrouw speelt die zichzelf speelt. En dan nog eens over.
SBS zegt niks. Die zitten vast te grinniken achter hun koffie. “Laat maar ratelen, het werkt.” En ja, het werkt. Kijkcijfers zijn kijkcijfers. Of het nu echt is of net zo echt als een nepnagel die drie weken meegaat.
Maar waarom doen we het eigenlijk? Waarom kijken we naar mensen die zichzelf spelen alsof ze een personage zijn dat iemand anders bedacht? Omdat het makkelijk is. Omdat je er niet voor hoeft op te staan. Omdat je erbij kan zitten met een kop thee en toch het gevoel hebt dat er iets gebeurt.
En Monique? Zij weet wat ze wil. Ze wil gezien worden. Ze wil gesproken worden. Ze wil dat je over haar praat, ook al is het over haar scriptie.
Ik zeg niet dat het verkeerd is. Ik zeg alleen: weet wat je eet. Als je denkt dat je een stukje echt leven slikt, eet je eigenlijk een volledig geplande maaltijd met vijf gangen en een vaste regisseur.
Maar hoor, ik kijk ook. Want wat moet je anders?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘