Nou moest ik weer denken aan mijn oma. Die zei altijd: “Als je iets draagt, moet het je dragen, niet jij het.” Prinses Laurentien lijkt dat vergeten. Grote, zware oorbellen. Alsof ze een boomstronk in haar oor heeft gestoken. Luuk Ikink en Clarice Stenger snappen er ook niks van. “Te zwaar,” zeggen ze. En ik denk: ja, hè? Alsof je met een kroon op je hoofd loopt, maar dan in je oor.
Ik snap het wel, hoor. Je wilt er mooi uitzien. Je bent prinses. Je moet iets zeggen met je kleren. Maar moet dat nou met oorbellen die je kop naar één kant trekken? Ik heb zelf oorbellen. Klein. Gewoon. Zodat ik nog kan slapen. Deze dingen zien eruit alsof je er een tent mee opzet.
Oorbellen zijn oud, zeggen ze. Duizenden jaren oud. Al in de prehistorie hingen mensen dingen in hun oren. Maar toen hadden ze geen keus. Nu wel. En toch kiest prinses Laurentien voor zwaar. Alsof het een wedstrijd is: wie hangt er het meest?
Ik zit thuis, kijk naar de foto, en denk: is dit mode of een straf? Alsof je straft voor iets wat je niet gedaan hebt. “Je moet deze oorbellen dragen, wegens traditie.” Nou, dan stop ik met traditie. Ik blijf bij de kleine. Of niks. Mijn oren zijn blij.
Media maken er een show van. Alsof het belangrijk is. Maar ik denk: waarom niet over iets anders praten? Over wat ze zegt, bijvoorbeeld. Of doet. Maar nee. Oorbellen. Groot. Zwaar. Opgewonden. Alsof het een staatsaangelegenheid is.
Ik zou gewoon vragen: mevrouw, hoe voelt dat? Trekken ze? Doen ze pijn? Of ben je gewend aan gewicht, omdat je al jaren op je plek wordt gehouden?
Maar goed. Ik hou mijn mond. En mijn oren. Klein. Rustig. Zonder drama.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘