AI kent Gen-Z niet

Zeven op de tien jongeren denken dat ze een AI-gestuurde tekst kunnen ruiken. Alsof ze over een soort digitale reukzin beschikken, een inwendige bullshit-detector voor algoritmen. Leuk geprobeerd. De realiteit? Hun herkenningspercene zit amper boven het toeval. Vijfenvijftig procent. Minder dan een muntworp met een kromme euro.
We praten hier over de generatie die is opgegroeid met smartphones in de wieg, die TikTok vloeiend spreekt en Insram als moedertaal gebruikt. De geboren digitale inheemsen. En toch vallen ze plat als een dubbeltje voor content dat is gebakken in een datacenter. Geen gevoel voor texturen, geen gevoel voor timing, geen gevoel voor leugens die te glad zijn om waar te zijn. Ze denken dat ze slim zijn, maar ze zijn gewoon getraind. Net als de hond van Pavlov, alleen dan met een iPhone.
De cijfers spreken een taal die geen enkele polderpedagoog wil horen: hoe jonger, hoe zekerder van zichzelf, hoe groter de afgrond tussen zelfbeeld en prestatie. Zelfoverschatting als generatieziekte. En intussen profiteren de echte spelers – de techplatforms, de adverteerders, de contentfabrieken – van een publiek dat denkt alert te zijn, maar in feite volledig deurwaarts is. Gevoed met algoritmen, gesust met engagement, verkocht als authenticiteit.
De ironie? Gen-Z betaalt niets voor content, maar is zelf het product. En zelfs daar hebben ze geen zicht op. Terwijl ze denken de heren des huizes te zijn in het digitale landschap, zijn ze niets meer dan een goed gevoede dataset. Gebruiksvriendelijk, emotioneel labiel, gemakkelijk te sturen. De perfecte grondstof voor schaalbare manipulatie.
En de media-industrie? Die roert zich niet. Kijkt toe. Vermengt AI-generatie met ‘authentieke’ invloed. Sponsort podcasts waarin jongeren ‘uit de doeken doen’ wat ze denken te voelen – terwijl de scriptie in de cloud is geschreven. Het is geen oplichting meer, het is business as usual.
Dit is geen jeugdcrisis. Dit is een ROI-crisis. Want als je generatie niet meer kan onderscheiden wat echt is, dan is het einde van het merk in zicht. En dat is geen culturele tragiek – dat is een zakelijke fout. Een fatale.
De vraag is niet of Gen-Z wakker wordt. De vraag is of iemand nog iets te verkopen heeft tegen die tijd.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business