Weet je wat het is met beroemdheden? Ze willen altijd alles op hun manier. Anouk zingt, kondigt concerten aan, en dan – pfft – wil ze alweer rust. Alsof het een potje bridge is.
Aran Bade ziet het niet zitten. Hij roept ‘Stop met klagen!’ terwijl Anouk gewoon zegt dat ze moe is. Alsof moe zijn een misdaad is. Alsof je na 51 jaar leven nog plicht heeft om tot twee uur ’s nachts te rocken.
Maar wacht. Anouk wil haar concerten vroeg beginnen. Geen gekke wens. Ik wil ook vroeg beginnen. En vroeg stoppen. Met een kop thee. En een plaid. Maar in de media wordt dat opeens ‘luie Anouk’. Alsof ze de afstandsbediening kapot heeft gedrukt van luiheid.
Aran Bade roept dat ze moet stoppen met klagen. Maar heeft hij zelf nooit een dag gewoon niks gewild? Geen idee. Misschien is hij iemand die om 22.00 uur nog een dubbele espresso bestelt en dan een TED-talk houdt over energie.
Maar hier gaat het niet om luiheid. Het gaat om keuze. Anouk kiest voor vroeg. Andere artiesten kiezen voor laat. Sommige mensen kiezen voor pyjama bij het ontbijt. Ieder z’n ding.
Toch wordt elke keuze van een vrouw boven de 50 direct ‘te moe’ of ‘te lui’. Alsof energie een bewijs van waarde is. Alsof je pas serieus genomen wordt als je instort op het podium.
Intussen is de vraag: wie heeft er nou gelijk? Anouk, die weet wat haar lichaam aankan? Of Aran, die roept vanaf de bank?
Ik zeg: laat Anouk haar concert vroeg beginnen. Dan zijn we om tien uur weer thuis. Kinderen in bed, thee op tafel, en niemand hoeft te klagen. Behalve de buurman, omdat de muziek nog te luid is. Maar dat is een ander verhaal.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘