Je ziet ze wel eens, die filmpjes op Insram. Iemand doet iets stoms, de wereld roept ‘schande’, en dan komt er iemand anders die zegt: ‘Ja, hè? Wat een viezerik.’ Alsof we allemaal weer in de kleuterschool zitten en mogen meedoen met schelden.
Bridget Maasland deed dat nu ook. Maar dan met een beetje venijn en een flinke dosis afkeuring. Ze noemde Jorik Scholten, oftewel Lil Kleine, bij naam. Niet over zijn muziek. Nee, over zijn zoontje. “Hij kan wel de verleidingen weerstaan om contact te krijgen met zijn zoontje”, zei ze. Alsof hij elke dag voor de deur staat met een teddybeer en een verjaardagstaart.
Maar wacht even. Waar gaat dit over? Jorik werd in 2021 opgepakt. Er was een video. Zijn toenmalige verloofde, Jaimie Vaes, werd mishandeld. Er was een rechtszaak. Hij kreeg een straf. En sindsdien? Stilte. Geen filmpjes meer van ruzie. Geen schreeuwen. Geen gekloof. Hij doet muziek. Hij zwijgt over zijn privéleven. En terecht.
Maar Bridget? Zij pakt het oude verhaal er weer bij. Alsof ze de afstandsbediening vastheeft en zegt: ‘Nee, we kijken dit nog één keer.’ Alsof we het vergeten zijn. Alsof we niet allemaal die filmpjes hebben gezien. En geschokt waren. En boos. En terecht.
Maar nu? Nu is het 2024. Het kind is ouder. De ouders zijn uit elkaar. De rechter heeft gesproken. En Bridget gooit het er nog eens uit, alsof het een restje uit de koelkast is dat ze per se kwijt moet.
Waarom? Omdat het makkelijk is? Omdat het aandacht geeft? Omdat het voelt alsof je iets doet, terwijl je gewoon op de bank zit met je telefoon?
Ik snap de boosheid. Echt. Maar wanneer houden we op met de mensen straffen die al gestraft zijn? Wanneer mogen ze verder? Of moet iedereen voor altijd betalen, ook als ze hun lesje geleerd hebben?
En ja, ik zeg dit ook vanaf de bank. Met een kop thee. En een afstandsbediening in mijn hand. Maar ik zet de tv uit. Want dit gesprek is niet nieuw. Het is herhaling.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘