Weer een keer ruzie op tv. Alsof we dat nodig hebben. Tim Hofman zegt iets, iemand reageert, een ander roept harder terug. Net als vroeger op de speelplaats. Alleen nu met microfoontjes en een camera erbij.
Caroline van der Plas vond het genoeg. Ze wees met een vinger. Niet letterlijk, gelukkig. Maar wel krachtig. Ze zei: “Hij durft dit niet bij een moslim.” Over Tim Hofman. Die had Wout Weghorst aangepakt. Omdat Wout gelooft. En dat zegt. Hardop. In het openbaar. Alsof dat verboden is.
Tim vond het gek. Caroline vond het wél logisch. En terecht. Zoals altijd denken ze allemaal dat zij de waarheid in pacht hebben. Alsof het een prijs is. De waarheid. Voor wie het meeste geluid maakt.
Maar waarom is dit nu weer een verhaal? Omdat iemand ergens over praat? Omdat iemand het er niet mee eens is? Moet ik dan ook elke ochtend boos worden omdat de buurman zijn krant niet opraapt?
Het gaat weer over geloof. En over durven. En over twee maten meten. Alsof iedereen altijd even dapper is. Alsof Tim Hofman elke dag een moslim aanspreekt over zijn overtuiging. Terwijl wij dat niet zien. Of niet willen zien.
Maar nee. Dan roept iemand: “Hypocriet!” En dan begint het. Net als op school. Eén kind roept “jij niet!”, dan roept een ander “jij wel!”, en dan staat de juf in haar handen te klappen en roept: “Rustig! Rustig!”
Wij zitten thuis. Met een kop thee. Of koffie. En kijken ernaar. Alsof het een wedstrijd is. Wie wint er? Wie heeft gelijk? Moet ik nu kiezen?
Ik kies voor de stilte. En voor de afstandsbediening. Die werkt altijd.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘