Een strijd zonder slagen

Marketing is geen democratie. Het is een economisch slagveld waarin visie en snelheid het verschil maken tussen leiderschap en irrelevante vergadercultuur. Toch ziet men bij PIM telkens weer een overgang die lijkt op een kerkelijke wijding: rustig, vertrouwd, zonder schade aan de muren. Charelle Akihary vertrekt na vier jaar – een tijdperk dat werd gekenmerkt door inclusie, diversiteit en het soepele verbinden van branches. Mooi? Zeker. Transformatief? Vraag me niet.
Maar nu komt Eva Klinkert. En daar verandert iets. Niet in de vorm – ook zij komt uit het bestuur, ook zij spreekt van verbinding – maar in de toon. Klinkert is geen netwerker uit opportuniteit. Ze is een bestuurder met een neus voor structurele verandering. En dat is precies wat de sector nodig heeft: geen extra rondetafelgesprekken, maar een harde knip in het voddenverhaal van ‘marketing als dienstverlener’.
Want laten we eerlijk zijn: PIM heeft jarenlang gefunctioneerd als een comfortabele salon voor mensen die ‘het belang van marketing’ willen bepleiten. Maar wie pleit er nog voor marketing als het bedrijfsleven om ROI schreeuwt? Wie zet de bal op de helft van de CFO, in plaats van in de tuin van de communicatie-afdeling?
Klinkert heeft de kans om PIM te transformeren van een clubhuis naar een strategisch platform. Niet meer ‘wij zijn er voor jou’, maar ‘jij moet hier zijn’. Want als marketing zichzelf blijft verkopen als softskill, dan verdwijnt het uit de boardroom. En dat is geen drama – dat is marktwerking.
De overdracht van Akihary naar Klinkert lijkt vlekkeloos, netjes, polders. Maar achter die façade moet nu hard worden gedacht. Over schaal. Over verdienmodel. Over macht. Anders wordt ook deze voorzitterschapswissel gewoon weer een fotomoment met glaasje wijn.
En dan is het genoeg geweest.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business