Femicide heeft geen reclame nodig

Een campagne die bewust maakt, zegt men. Alsof we nog niet wisten dat vrouwen worden vermoord — niet door toeval, niet door het lot, maar door systematische onverschilligheid. Bol & Krouwel cooien over de creatieve kracht van Justitie & Veiligheid, alsof we hier te maken hebben met een Cannes-winnende spot, in plaats van een nationale schande die jaar na jaar op hetzelfde plekje blijft bloeden.
Maar laten we even duidelijk zijn: bewustwording is geen verdienste. Het is de laagste noemer. Iedereen weet dat femicide bestaat. Wat we niet weten, is waar de politieke haast blijft. Waar zijn de snelle interventies? De structurele financiering van meldpunten? De gedwongen behandeling van geweldplegers? Nee, in plaats van actie zien we slogans. In plaats van budgetten, billboards.
Deze campagne is mooi, zeggen ze. Emotioneel. Impactvol. En misschien is dat wel het probleem. We hebben het over moord op vrouwen alsof het een toneelstuk is dat moet aanspreken — terwijl het een structurele faliekant is van het rechtsstaatelijk apparaat. De minister presenteert spotjes alsof ze een CSR-strategie van Shell volgt: zorgdragen voor imago, terwijl de kern blijft wat hij is — traag, gebureaucratiseerd, manonvriendelijk.
En dan vragen ze zich af waarom vrouwen niet melden. Alsof een plakkaat met ‘Je bent niet alleen’ helpt als je bang bent voor de man die naast je slaapt. Alsof een website met pastelkleuren een laffe rechter compenseert.
Wat verdient een groot podium? Niet de campagne. Maar de vrouwen die nooit een podium kregen. De slachtoffers die werden genegeerd tot het te laat was. De meldingen die in bureauladen verdwenen. Als je echt iets wil doen, stop dan met praten over ‘impact’ en begin met cijfers: hoeveel daders worden opgepakt? Hoeveel meldingen leiden tot vervolging? Hoeveel levens zijn gered?
Zolang die cijfers ondermaats zijn, is elke spot een vernedering.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business