Eerst dacht ik: weer een ruzie over een paasei. Maar nee. Samuel Welten zegt dat Donny Roelvink niet helemaal goed bij z’n kop is. En dan bedoelt hij niet zomaar een beetje suf. Nee, hij vergelijkt hem met Andrew Tate. En wie is dat ook alweer? O ja. Die man die denkt dat vrouwen in auto’s horen, niet achter het stuur.
Welten zingt, Roelvink praat. Welten is twintig, Roelvink is oud genoeg om beter te weten. Toch zit Roelvink dagelijks op tv met meningen die je eerder verwacht in een donkere chatgroep dan op een middagshow. En nu zegt Welten: “Hij is net als Tate.” Alsof dat genoeg is. En ja, misschien is het dat ook wel.
Maar waarom nu pas? Roelvink zegt al jaren dingen die je bij oma op zondag niet aan tafel zegt. Toch wordt hij niet weggestuurd. Hij wordt geïnterviewd. Opgevraagd. Gevolgd. Waarom? Omdat het klikt. Omdat het klikt, klikken we. En klikken we, wordt er geld verdiend. En waar geld is, is lawaai.
Welten zingt over liefde en pijn. Roelvink over traditie en orde. Twee werelden. Maar allebei op tv. Allebei in beeld. Alleen Welten met een gitaar, Roelvink met een microfoon en een mening die nooit stopt.
Is het dan zo gek dat een jongen als Welten denkt: dit moet ik zeggen? Want als jij zingt over gevoel en hij praat over macht, wie klinkt er dan harder? Juist. Niet de zanger. De prater. Die met de stem die nooit twijfelt.
Maar hier zit ik dan, met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wanneer wordt het genoeg? Wanneer zeggen ze: dit is geen discussie meer, dit is gewoon gekkenwerk? Of is het juist daarom populair? Omdat gekkenwerk klikt. En klikken we weer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘