Muziek mag geen excuses

Een filmpje. Een spel. Een ‘ontroerend’ verhaal. En weer denkt Nederland: we zijn zo ontzettend empathisch.
Maar wie denkt dat een paar tranen op de bank voldoende zijn om impact te maken, heeft nog nooit een businesscase ingediend bij een bestuur. Het interessante aan deze samenwerking tussen Hitster, Team Alzheimer en Fama Volat is niet dat muziek ‘herinneringen ophaalt’ – dat wisten we al sinds de eerste keer dat iemand met een Beatlesplaat in een zorginstelling huilde. Nee, het interessante is dat ze het *gecommodificeerd* hebben. Een spel. Eén dat je speelt. Eén dat je koopt. Eén dat schaal maakt.
Want daar ligt de echte morele superioriteit: niet in het huilen, maar in het bouwen. Hitster had kunnen kiezen voor een ‘goed doel-dag’ of een vage donatiecampagne. In plaats daarvan ontwikkelden ze een product dat werkt – zowel als therapeutisch hulpmiddel als als commercieel object. En dat is waar de Nederlandse zorgmaatschappij te pletter loopt: ze wil impact, maar weigert te verkopen. Alsof morele superioriteit gratis mag zijn.
Muziek is machtig, ja. Maar macht zonder distributie is geluid zonder echo. Fama Volat, als creatief bureau, had de makkelijke weg kunnen kiezen: een spotje, een paar close-ups van oude handen, een voice-over die ‘herinneringen’ zegt. In plaats daarvan koppelde men aan een spel – een format dat zich laat delen, verspreiden, implementeren. Dat is geen ‘feelgood-marketing’, dat is strategie met een hart – en een ROI.
En toch.
Er kriebelt iets. Want hoe lang blijft zo’n initiatief staan als het alleen op empathie rust? De echte test komt als de campagne voorbij is, als de likes zijn geteld, en als de zorgsector weer terugvalt in zijn oude patroon van ‘we doen ons best’. Dan moet blijken of dit een stunt was – of een model.
Mijn advies? Stop met ‘ontroeren’. Begin met schalen. Want liefde zonder structuur, is sentimentele luiheid.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business