Ik zit hier met mijn thee, kijkend naar de afstandsbediening alsof die antwoord gaat geven op het grote leven. En dan lees ik: Lex van Hessen, vriend van Tatjana Simic, geeft 90 procent van zijn geld weg. Niet een beetje, nee, negentig procent. Alsof hij zegt: “Hier, wereld, de rest is voor de thee.”
Maar wacht. Dan zie ik de reactie van Tatjana. Niet trots, niet ontroerd, maar: “Een trucje!” Alsof ze een kaarttruc ziet en zegt: “Ja, leuk, maar ik weet hoe het werkt.”
Waarom zeg je zoiets? Omdat het verdacht is? Of omdat het te mooi klinkt? Want als iemand ineens zegt: “Ik geef bijna al mijn geld weg”, dan denk je toch: is dit voor de camera? Is dit om goed over te komen? Of is het gewoon een andere manier van leven?
Lex stond 25 jaar in de Quote 500. Dat is geen kattenpis. 210 miljoen euro geschat. En nu dus: “Nee, ik houd er tien procent van over.” Voor wat? Voor een simpel leven? Voor rust? Of juist voor aandacht?
Want daar gaat het vaak om, hè. Niet om het geld, maar om de stilte daarna. Of juist het lawaai. Als je zoveel geld hebt, is geven ook een krachttoer. Maar als je het hard maakt, wordt het een show. En dan vraag je je af: is dit liefdadigheid, of content?
Tatjana zegt “trucje”. Alsof ze denkt: “Hij doet het voor de blik.” Misschien wel. Of misschien is ze gewoon nuchter. Want wie kent hem beter dan zij?
Maar ik vraag me toch af: wat zou jij doen met 210 miljoen? Houden? Delen? Of gewoon doen alsof je het niet hebt, zodat niemand het vraagt?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘