Frankwatching leert niet meer verkopen

Het media-eiland kent nog één overlevende: degene die weigert te publiceren. Frank Janssen, oprichter van Frankwatching, verklaart ronduit wat anderen nog verbloemen: het is niet meer zijn taak om content te leveren, maar managers te fokken. Een opleiding, zegt hij, geen uitgeverij. En daarmee legt hij per ongeluk de vinger op het enige rendabele model dat overblijft in een landschap vol gefinancierde sentimentele troep.
Kijk naar de cijfers, niet naar de koppen. Frankwatching produceert geen nieuws meer – het produceert professionals. De waarde zit niet in de klik, maar in de transitie. Wie hier werkt, verdwijnt niet naar een andere redactie, maar naar een boardroom. En dat is precies het punt: de content is de proefkuip, niet het product. Het is een trainingsveld voor mensen die leren hoe je informatie omzet in invloed, en invloed in macht.
Terwijl andere media huilen om subsidie, overleeft Frankwatching door te weigeren wat media zijn: een productiebedrijf van verouderde verhalen. In plaats daarvan bouwt het een pipeline van intellectuele arbitrage. De match met Adformatie? Geen fusie, maar een logische stap in een strategie waarin de grens tussen opleiding, consultancy en media allang is verdwenen. Wie hier werkt, leert snijden in de tijd, niet in het vel.
En toch. Er is iets ironisch in de toon van Janssen – alsof hij zich nog steeds moet verontschuldigen voor het succes van een bedrijf dat nooit serieus wilde zijn. Alsof hij de hobby nog steeds noemt, terwijl de financiële modellen al jaren op schaal draaien. Maar dat is typisch Nederlands: zelfs als je wint, moet je doen alsof je gewoon blijft knutselen.
De toekomst van media ligt niet bij wie het hardst schreeuwt, maar bij wie het slimst investeert – in mensen, in netwerken, in exitstrategieën. En daarom is Frankwatching geen nieuws meer. Het is een investering.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business