Soms denk ik: wat zou er gebeuren als ik in de Jumbo een pak frietjes zou stelen en daarna de kassa in elkaar zou slaan? Waarschijnlijk zou ik niet meer uit de krant komen. Maar Glennis Grace blijkbaar wel. En dan niet zomaar: ze komt terug. Live. Op tv. Met stem. En alles.
Ik zeg niet dat het makkelijk is, hoor. Stel je voor: je staat opeens weer onder schijnwerpers, terwijl de helft van Nederland nog steeds denkt aan die keer dat ze een medewerker bijna frituurde. Maar nee, Glennis durft. Na een tijdje weg, met angst als huisgenoot, is ze weer terug in beeld. Niet als tokkie. Niet als kopstuk van een supermarkt-incident. Maar als zangeres. Ja, dat was ze ook ooit.
Het is eigenlijk best moedig. Niet dat ik het goedkeur, hoor, wat ze toen deed. Maar het is menselijk. Iedereen heeft een keer te veel gedronken, te veel emotie, te weinig zelfbeheersing. Alleen bij de meeste mensen gebeurt dat thuis, achter gesloten deuren. Bij Glennis gebeurde het in een Jumbo. Voor de camera’s. Op een zondagmiddag. Met een hoofd van drie liter bier.
Toch is het nu: verder. Ze zingt weer. Ze praat over gevoelens. Ze wil weer gezien worden voor wie ze nu is. Niet voor wat ze toen deed. En dat is lastig in dit land. Wij vergeven niet snel. We houden van een schandaal. En van een comeback. Maar alleen als het goed uitpak. En dramaloos. En liefst met een glimlach.
Maar goed, ik zeg niks. Ik blijf gewoon zitten. Met mijn thee. En mijn afstandsbediening. En hopelijk straks een beetje muziek. Zonder geschreeuw. Zonder chaos. Gewoon: een stem. Die weer durft.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘