Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: Katja Schuurman vliegt naar Colombia. Terwijl ze altijd zegt dat ze zo klimaatbewust is. Ja hoor, ik snap het wel. Wij allemaal, met onze biologische appeltjes en onze oplaadpalen. Maar vliegen? Naar Colombia? Dat is niet zo dichtbij. Dat is ver. Dat is warm. En dat is met een vliegtuig.
Ze zegt: ‘Ik compenseer dat.’ Alsof je een boete betaalt bij de supermarkt omdat je per ongeluk twee appels te veel hebt gepakt. Sorry, ik heb een tropisch land bezocht, hier is mijn klimaatgeld.
Maar weet je wat het is? Ik geloof haar. Niet omdat compenseren werkt – dat is een ander verhaal – maar omdat ze het hardop zegt. Ze verdedigt zich. Ze schaamt zich niet, maar legt uit. En dat is al heel wat in deze wereld van stille schuldbekentenissen en stille vliegtuigjes.
Andere BN’ers doen alsof ze met de trein naar Bali gaan. Katja zegt: ik vlieg, ik weet dat het raar is, maar ik doe het toch. En ik compenseer.
Is het genoeg? Nee. Maar is het eerlijk? Ja.
Ik zet de tv uit. Mijn thee is koud. En ik denk: misschien moet ik ook eens compenseren. Voor al die keren dat ik zei dat ik zou fietsen, maar toch de auto nam.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘