René van der Gijp zegt dat Lale Gül stiekem blij is met alle aandacht. Terwijl zij boos is op Shownieuws, denkt hij: ‘Ze praat heel graag over zichzelf.’ Alsof ze net zo veel lol heeft als Gerard Joling, maar dan met een boos gezicht.
Ik snap de drukte wel. Shownieuws pakte groot uit. En Lale zegt: geen commentaar meer. Tijdelijk. Alsof ze de deur dichtgooit en roept: “Niet storen!” Maar iedereen hoort het toch.
De mannen van Vandaag Inside vinden het gekkenwerk. Zij denkt: dit is serieus. Zij krijgt pijn van de media. Zij wil er niet aan meedoen. Maar René denkt: jij bent er middenin. Je staat erin. Je ziet er goed uit. Je zegt dingen. Mensen reageren. En jij zegt: stop. Maar je bent al dertig minuten aan het praten over waarom je niet meer praat.
Vrouwen kunnen boos zijn zonder glimlachen. Dat mag. Maar in de media moet boosheid altijd grappig of gek zijn. Anders snap je het niet. Of je bent zoals Gerard Joling: altijd aan het lachen, altijd aan het roepen, altijd in beeld. Dan mag je alles.
Maar Lale is niet grappig. Ze is kritisch. Ze zegt wat ze denkt. En dan zeggen mannen: oh, jij geniet hiervan. Alsof boosheid niet echt kan zijn. Alsof het altijd toneel moet zijn.
Ik denk: misschien is ze gewoon moe. Misschien wil ze geen uitleg geven over waarom ze geen uitleg wil geven. Misschien is dat genoeg.
Maar VI wil meer. Ze willen een reactie. Een gezicht. Een quote. Dus als ze niets zegt, zeggen zij het voor haar. “Ze geniet ervan.” “Ze praat graag over zichzelf.” Alsof stilte ook een tekst is die je kunt vullen met hun ideeën.
Ik zet de tv uit. Drink thee. Kijk uit het raam. En denk: wat zou ik doen als iedereen over me praat, maar niemand luistert?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘