Nou zeg. Ik zat lekker met mijn blauwe thee, afstandsbediening in de hand, en dan ineens: Marcedes Schipper, bekend van De Bondgenoten, zegt rustig in Shownieuws dat ze fan is van Lil Kleine. Alsof je na een zware week nog even vertelt dat je dol bent op spinazie-ijs. Gewoon, terloops.
De studio reageerde alsof ze een paard in de keuken had gezet. “Hoezo fan van Lil Kleine?!” riep iemand. Alsof dat verboden is. Alsof er een lijstje bestaat: regels voor wie je wel en niet mag bewonderen, afgekeurd door de Raad van Media-Goedgedrag.
Maar Marcedes? Die zat daar gewoon. Rustig. Alsof ze niks had gezegd. Terwijl de wereld om haar heen begon te kantelen. Want ja, Lil Kleine. Jorik Scholten. Man met een verleden. Man met een flow. Man die soms zorgt dat oma’s schrikken van de taal, maar ook man die zorgt dat jongeren zich herkennen in zijn liedjes.
En Marcedes? Zij hoort hem graag. Punt. Geen drama. Geen excuses. Gewoon muziek. Alsof het normaal is dat mensen verschillende smaken hebben. Alsof het toegestaan is om iemand te waarderen voor zijn werk, zonder alles van zijn verleden over je heen te laten spoelen.
Maar nee. Dan moet je het maar niet zeggen. Dan klinkt het alsof je een staatsgevaarlijke daad hebt begaan.
Ik zeg: laat mensen nou gewoon zijn. Laat ze muziek horen die ze leuk vinden. Laat ze Marcedes zijn op een bank en zeggen: “Ja, ik vind Lil Kleine gewoon goed.” En geef de rest van de wereld een kop thee en een kalmerend middel.
Want dit? Dit is geen nieuws. Dit is een reactie op een zin. En die reactie is groter dan de zin zelf.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘