Muziek heerst, presentators dwingen niet

De illusie dat een stem een zender redt, is een romantisch overblijfsel uit de tijd van vinyl en transistorradio’s. Het onderzoek van MSI-ACI en Adformatie is helder als een goed afgestemde frequentie: luisteraars kiezen niet voor Jan-Willem, Jeroen of Mattie & Marieke – ze kiezen voor de muziek die erachter ligt. De presentator is decor, geen destinatie.
Toen RTL opstapte bij de ochtendspits, dacht de polder: ‘Het is afgelopen met de luisterbaarheid.’ Alsof het om een persoonlijk drama ging, een soort radiostrekkingsziekte. Maar de cijfers lachen. De luisterdichtheid? Stabiel. De switch naar de concurrent? Bijna nihil. Omdat de luisteraar niet trouw is aan een stem, maar aan een sfeer. En die sfeer wordt gemaakt door algoritmes, niet door anecdotes.
De presentator denkt dat hij de kapitein is, terwijl hij hooguit de steward is. Het schip vaart door, ongeacht wie het roer lijkt te houden. De muziek is de merkvezel, de rest is bijvangst. En toch blijven zenders miljoenen pompen in persoonlijkheden die denken dat hun charme een zender redt. Alsof loyaliteit iets is wat je koopt met een vrolijke ‘Goedemorgen Nederland!’.
Maar luister: niemand schakelt de radio uit omdat Mattie & Marieke verdwijnen. Ze schakelen uit als de playlist verandert. De mens is geen trouwe dier, de mens is een gewoontedier. En gewoonte wordt gestuurd door herhaling, niet door humor.
Wie denkt dat radiogeluid draait om persoonlijkheid, heeft de economie van de ether niet begrepen. De toekomst is geen stem, het is een stijl. En die heeft geen naam, maar wel een frequentie.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business