Ik zat gisteren thee te drinken, terwijl de afstandsbediening weer eens onder de kruimels zat. Geen idee waarom ik die ooit heb gekocht. Net als de keuze voor Zomergasten.
Toen ik hoorde dat Nico Dijkshoorn niet gekozen werd, dacht ik: o ja, was hij daar nog mee bezig? Ik bedoel, ik weet wie hij is. Journalist, schrijft dingen, zegt dingen. Maar ‘interessant genoeg’? Dat is net zoiets als zeggen: “Jij mag het eten proeven, maar we serveren het toch aan iemand anders.”
Hij zei er gelukkig zelf iets over. “Ja, beetje treurig.” Alsof hij een vergeten taart uit de koelkast haalt. Niet bedoeld voor feestelijkheden, maar ook niet direct weg te gooien.
Maar wees eerlijk: wie kijkt er nog naar Zomergasten? Het was ooit een soort zomertraditie, net als blauwe plekken van een waterskiënles. Nu is het meer een herinnering aan iets wat ooit was. En net als die waterski, is het gewoon te veel moeite.
De redactie vond hem niet interessant genoeg. Maar wie is dat dan wel? Iemand die huilend over zijn jeugd vertelt, terwijl een drone over zijn ouderlijk huis cirkelt? Of iemand die zegt: “Mijn leven is een zoektocht naar verbinding,” terwijl hij in een witte jurk over een klif loopt?
Misschien is het juist goed dat het stopt. Geen gekken meer op het scherm die denken dat hun leven een documentaire waard is. Behalve dan de mensen die écht gek zijn. Die blijven gewoon op tv.
Maar Nico? Die gaat door. Schrijft boeken, doet podcasts, zegt wat hij denkt. En dat is misschien wel het interessantste van alles: dat je niet in beeld hoeft te zijn om gehoord te worden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘