Er werd een kindje aangekondigd. Bij Rob Jetten. En zijn man. Of nee, wacht. Was het nou al zeker? Of niet? De redactie van Shownieuws wist het opeens ook niet meer.
Dyantha zei van wel. Guido zei van niet. En toen vlogen de vonken. Niet over de inhoud, nee, over de manier. Want als je zegt: “Er komt een kindje bij Rob Jetten”, dan moet dat ook waar zijn. Of bijna waar. Maar “bijna waar” bestaat niet in mijn huiskamer. Daar is iets waar of niet waar. Net als de koffie: of hij is koud, of hij is nog warm.
Maar in de media? Daar is waarheid soms net zo soepel als yoghurt na de vervaldatum. “We hadden een tip!” hoor je dan. Ja, en? Dan check je die toch? Of bel je Rob? Of wacht je tot hij het zélf zegt, met een foto van een zwembroekje op Insram?
Ik snap de druk. Kijkcijfers. Klikken. De volgende scoop. Maar moet je daarvoor nou ruzie maken over een baby die misschien niet komt? Of wel? Niemand weet het. Behalve Rob. En Nicolás. En misschien hun huisarts.
Intussen zit de kijker thuis met een ongemakkelijk gevoel. Alsof je per ongeluk in een gesprek valt waar je niet bij hoort. “Hé, jullie gaan over mijn kind!” Nee, Rob, niet over jouw kind. Want dat bestaat misschien nog niet. Maar over het idee van een kind. En dat is blijkbaar genoeg voor een rel.
Ik zeg: rust. Wacht af. Laat mensen hun nieuws zelf vertellen. Zeker als het over een baby gaat. Want dat is persoonlijk. Dat is groot. En dat verdient meer dan een schreeuw in een studio.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘