Er was een bruiloft. Geen feest van koninklijke omvang, maar wel een waar je zou denken: dit is privé. Roxeanne Hazes, zangeres, dochter van een legende, vrouw van nu, wilde het simpel. Een dag voor zichzelf. Samen met mensen die echt iets betekenen. Geen camera’s. Geen flitsen. Gewoon: twee mensen, een ring, een ja.
Maar dan komt Privé. Niet uitgenodigd. Toch aanwezig. Paparazzi, als ongevraagde gasten met zware tassen en lenzen zo lang als een middagdramaserie. Ze filmen, ze fotograferen, ze schrijven erna over. Alsof het normaal is.
Roxeanne reageert terecht: “Doen we dat ook bij een begrafenis?” Mooie vraag. Scherp. Want waar is de grens? Als we alles mogen filmen, mag ik dan staan bij jouw rouwplechtigheid? Mag ik flitsen tijdens het afscheid van jouw vader? Nee, toch? Dan zeg je: wegwezen. Dit is heilig.
Maar in de mediawereld is alles blijkbaar materiaal. Als het maar beroemd is, mag het. Of wil je privacy? Dan had je geen naam moeten hebben. Zo denken sommigen.
Maar wacht. Roxeanne is geen personage. Ze is een mens. Ze trouwt. Ze wil rust. En wij, de kijkers, lezers, scrollaars, moeten daar niet per se alles van zien. Of wel?
De bruiloft is niet de prime time. De liefde is het. En die zit niet in een foto van een paparazzo. Die zit in een blik. Een hand. Een stil moment. Dat mag blijven waar het is: tussen twee mensen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘