Sire wist wat spontaan betekent

Een stichting die pleit voor meer spontane gesprekken tussen vreemden — alsof Nederland wacht op een nationale knuffeltherapie. Sire, de organisatie achter de campagne, roept op tot ‘kleine, onverwachte gesprekken’ met onbekenden. Alsof we allemaal op zoek zijn naar een wisselgesprek met de man van het treintje Utrecht-Amsterdam. Wat een zondvloed aan empathie. Alsof iemand ergens in een vergaderzaal met een glas bubbels in de hand riep: “Wat als we nu eens… écht met elkaar verbinden?”
Maar laten we niet doen alsof dit om menselijkheid draait. Dit is een poging om het sociale kapitaal op te krikken met een budget van een middelgrote siair. Geen ROI, geen doelgroep, geen schaal — gewoon: ‘praat eens met een vreemde’. Alsof Nederland gebukt gaat onder een tekort aan conversatie, in plaats onder een tekort aan rendement. In een tijd waarin elke seconde wordt gemeten, getraceerd, geoptimaliseerd, wordt spontaniteit opeens een product van een non-profit met een Powerpoint over ‘verbondenheid’.
En toch. Er zit een kern van waarheid in de absurditeit. We leven in een samenleving waarin een glimlach op straat wordt ervaren als een inbraakpoging tot de persoonlijke bubble. We scrollen, we scannen, we schuiven langs. De Zuidas kent geen praatjes meer — alleen deals, deadlines, drie-minutenmeetings. Misschien is de drempel niet te laag, maar zijn wij te efficiënt geworden. Te gesloten. Te gericht op output, nooit op input.
Maar Sire biedt geen oplossing — het biedt een nostalgische knipoog naar een tijd die nooit heeft bestaan. Een tijd waarin mensen ‘gewoon’ met elkaar praatten, alsof in 1987 iedereen openhartig was tegen de man bij de kassa. Nee. We zijn niet minder menselijk — we zijn alleen veel beter in filteren. En dat is geen morele crisis, maar een logisch gevolg van overprikkeling.
De vraag is niet of we weer met vreemden moeten praten. De vraag is of we dat willen — en of er iets voor terugkrijgen. Want waar is de waarde? Waar is het rendement? Zonder dat, blijft het een goedbedoelde, maar futiele, roep in de woestijn van de poldermentaliteit.
De campagne zal, zoals zoveel campagnes van dit soort, verdwijnen in de archieven van ‘lief bedoeld, slecht doordacht’. Want empathie zonder economie is gewoon lastig. En lastig is niet duurzaam.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business