Anita Witzier staat ineens in de spotlights, maar dan niet voor haar stem of haar stijl. Nee, nu is het vanwege een badkamer. Een hele mooie, zeggen ze. Maar Jan Slagter vond het niet zo leuk om haar ineens te zien verkopen wastafels en douchecabines alsof het designerjurken zijn. Hij heeft direct een advocaat gebeld. “We zijn hiermee bezig”, zeggen ze allemaal in dit soort gevallen. Alsof iemand een vergeten boodschap op de voicemail heeft achtergelaten.
MAX Badkamers is een commercieel bedrijf. En Anita is hun nieuwe gezicht. Alsof je een bekende actrice ineens ziet staan in de supermarkt, maar dan met een emmer tegellijm. Het is niet verkeerd, maar het voelt raar. Vooral voor mensen die dachten: zij hoort bij cultuur, bij televisie, bij de ziel van Nederland. Nu praat ze over keramiek alsof het poëzie is.
Maar waarom nu een advocaat? Omdat er iets in de lucht hangt wat niet klopt. Niet de badkamer, maar de belofte. Want Slagter en Witzier werkten jarenlang samen in een wereld die zichzelf serieus neemt. Nu lijkt het alsof die wereld wordt ingeruild voor een keramische wand. En dat mag natuurlijk. Iedereen moet geld verdienen. Maar niet op een manier die voelt als verraad.
De reclame is net zo glad als de vloer in een designbadkamer. Alles glanst. Alles is netjes. Maar juist daarom denk je: wat zit eronder? Is dit een nieuwe start of een wanhoopspoging? Is Anita nu echt overtuigd van deze douche, of staat ze gewoon in een leuk badjasje voor de camera?
Het gaat niet om de tegels. Het gaat om de toon. Want als je ooit over kunst hebt gesproken alsof het heilig is, en je daarna wastafels aanprijst alsof ze van marmer zijn, dan vraagt een mens zich af: waar is de grens? En waar is de eerlijkheid?
MAX Badkamers wil groeien. Anita Witzier wil zichtbaar zijn. Jan Slagter wil blijkbaar dat er rekening wordt gehouden. En ik? Ik wil gewoon een badkamer waar de douche niet lekt. Maar misschien is dat ook te veel gevraagd in deze mediawereld.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘