Oei, oei, oei, dacht ik ook toen ik het zag. Daar stond ze weer. Zaterdagavond. SBS 6. Net als vorig jaar. Net als bij De Volgers. Maar dan zonder dat miljoenen mensen tegelijk hun afstandsbediening pakten om op een andere zender te klikken.
Dyantha Brooks. 38 jaar. Sterke stem. Grote dromen. Vorig jaar: megaflop. Dit jaar: nieuwe kans. En ik zeg niet: terecht of onterecht. Ik zeg: oei. Want als je een keer zo hard valt dat zelfs de vloer er pijn van doet, dan is het knap dat je weer opstaat. Zeker als je meteen weer op de bank van de zaterdagavond moet zitten.
De quiz heet Oog om Oog. Klinkt als iets wat je speelt tijdens een gezinsfeestje na drie glazen wijn. Maar goed, het is televisie. Dan klinkt alles gek als je het hardop zegt. De vraag is niet of de quiz goed is. De vraag is: is Dyantha er klaar voor? En is SBS er klaar voor? Want geef toe: als je iemand terughaalt na een flop, dan is dat geen risico. Dat is een statement. Alsof ze zeggen: “We geloven in tweede kansen. Of in iedereen die geen kijkcijfers haalt, maar wel een leuk gesprek is.”
Ik heb niks tegen Dyantha. Sterker: ik hoop dat het lukt. Want wie van ons heeft er geen keer iets laten vallen? Letterlijk of figuurlijk? Maar op tv is dat anders. Daar valt alles in slow motion. En iedereen heeft een telefoon. En een mening.
Maar goed. Ze is terug. Met een nieuwe quiz. Nieuwe kleren. Nieuwe glimlach. Misschien zelfs een nieuwe scriptie over hoe je kalm blijft als je weet dat iedereen denkt: “Oei, oei, oei.”
Ik zet de tv aan. Niet voor de vragen. Niet voor de deelnemers. Maar voor haar. Want ik wil zien of ze lacht. Of ze struikelt. Of ze gewoon doorgaat. En of iemand haar dit keer toeknikt vanaf de bank.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘