Ze zei het niet, ik zeg het wel: Annechien Steenhuizen is terug bij het NOS Journaal. Gewoon, alsof ze nooit weg was. Geen fanfare, geen confetti, geen live-interview met Pauw. Nee, gewoon: goedemiddag, hier is het nieuws. Alsof ze gisteren nog achter die tafel zat, terwijl het ruim twee jaar geleden is.
Jan de Hoop, zelf ook ooit nieuwslezend mens, vond het opvallend stil om haar terugkeer. Geen krantenkoppen, geen social media storm, geen ‘welkom terug’-bordjes. Alsof de regie dacht: laat maar gewoon gebeuren. En dat deed het. Ze verscheen, sprak, verdween. Geen emotie, geen glimlach, geen zucht. Alsof ze alleen was gekomen om haar paraplu op te halen.
Maar waarom zo stilletjes? Is het uit respect voor de huidige presentatoren? Of juist uit angst voor te veel aandacht? Want laten we eerlijk zijn: Annechien is geen onbekende. Ze was jarenlang een gezicht dat je vertrouwde. Alsof oma weer terug is uit het ziekenhuis, maar niemand durft te vragen hoe het ging.
De kijkcijfers? Geen idee. De reacties online? Mijmerend, niet jubelend. Mensen waren blij, maar niet opgetogen. Alsof ze wachtten op een signaal, een knipoog, iets. Maar er was niets. Geen ‘leuk dat jullie me weer zien’, geen ‘wat heb ik dit gemist’. Niks. En dat vond Jan de Hoop vreemd. Niet onaardig, niet kwaad, gewoon: waarom zegt ze niks?
Misschien is dat juist het plan. Geen show, geen drama. Gewoon weer aan het werk. Alsof mediawereld ook weleens gewoon kan zijn. Geen comeback als soap, maar als kop koffie. ‘Hoi, ik ben er weer, wie wil er thee?’
Maar toch blijft het gek. Alsof je na twee jaar wegwezen gewoon weer op je oude werkplek komt, je jas ophangt, en niemand zegt: ‘Hé, leuk je te zien!’ Iets in ons hoopt op emotie. Op hereniging. Op een traan. Maar hier: niets. En dat is misschien wel het meest moderne van alles.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘