Vijf jaar. In de tv-wereld is dat bijna een eeuwigheid. Toch tekent Hélène Hendriks nu een megacontract bij Talpa. Geen proefperiode, geen optie, gewoon: vijf jaar lang. In tijden van freelance, schuivende roosters en steeds kortere banden, is dat bijna een liefdesverklaring. Waar anderen moeten knokken voor een volgend seizoen, krijgt Hélène een vaste plek. Het zegt iets over waar Talpa op dit … [Read more...] about Hélène Hendriks blijft vijf jaar bij Talpa
Kinderen zonder vrienden
Er is een nieuwe eenzaamheid. Geen oude vrouw op de bank. Maar een kind van tien, midden in een groep, dat niemand echt kent. Kinderen hebben vaker een telefoon dan een beste vriend. Ze sturen berichten in groepjes van twintig, maar praten nooit echt. Geen geheimpjes op het schoolplein. Geen gekietel. Geen ‘zullen we samen spelen?’ Ouders zeggen: ‘Ze zijn druk.’ Maar druk waarmee? … [Read more...] about Kinderen zonder vrienden
Zorgverleners massaal vertrekkend
Er gaat iets mis in de ziekenhuizen. Niet de apparaten, niet de protocollen. Maar de mensen. Want zij vertrekken. Massaal. Artsen, verpleegkundigen, hulpverleners – ze gooien de handschoen in de ring en zeggen: ‘Genoeg.’ Waarom? Omdat je niet kunt geven als je zelf leeg bent. 60-urige weken, emotionele last, slechte beloning. En dan nog die buitensporige administratie. Alsof zorg wordt gemeten … [Read more...] about Zorgverleners massaal vertrekkend
Thuiswerken niet meer goudkust
Er is iets vreemds aan de hand met het thuiswerkparadijs. Wat begon als een droom – pyjama, koffie, geen commotie – is in veel gevallen verworden tot een stille hel. We dachten: vrijheid! Maar vrijheid blijkt vaak eenzaamheid te zijn. Geen koffiepauzes, geen toevallige gesprekken, geen blikken die zeggen: ‘Ja, ik voel me ook beroerd vandaag.’ Gewoon: jij, een scherm, en de stilte. En de … [Read more...] about Thuiswerken niet meer goudkust
uitgespeeld gevoel
“Ik voel me leeg,” zegt een bekende acteur in tranen tegenover een glossy blad. Niet vanwege een relatiecrisis of burn-out, maar omdat zijn laatste serie op Videoland slechts 12.000 views haalde. En ja, ik snap de teleurstelling, maar sinds wanneer is het ‘uitzien alsof je iets betekent’ afhankelijk van het aantal kijkers op een platform waar de algoritmes bepalen of jij relevant bent of niet? We … [Read more...] about uitgespeeld gevoel
nederland vs streaming stress
“Drieëntwintig procent van de Nederlanders voelt zich tekortgedaan door streamingplatforms.” Zo’n uitspraak lees je niet elke dag. En toch, daar stond het, in een serieuze marktonderzoek, tussen cijfers over abonnementskosten en kijkgedrag. Niet: ‘Ik vind Netflix te duur.’ Nee: ‘Ik voel me tekortgedaan.’ Alsof je na een avondje Netflix beseft dat je leven niet op het scherm past. Waar komt dat … [Read more...] about nederland vs streaming stress
kijkduivel in de stroom
“Wij geven het publiek wat het wil,” zegt de producer van een nieuwe RTL-datingserie. Alsof dat een excuus is voor een aflevering waarin een vrouw huilend in een zwembad springt omdat haar crush koos voor de blondine met de crop top. Alsof ‘wat het publiek wil’ niet gewoon een excuus is voor luiheid, gebrek aan visie, en een budget dat net genoeg is voor tweedehands kleding, maar niet voor een … [Read more...] about kijkduivel in de stroom
kijkvriend of gevangene
“Waarom kijken we eigenlijk nog?” vroeg een student me gisteren. Niet filosofisch bedoeld, maar puur gefrustreerd. Zijn moeder kijkt elke avond vier uur achter elkaar op Videoland, “alsof ze in een serie is opgenomen in plaats van ervan.” En hij heeft gelijk: we zijn niet meer de baas over wat we kijken. We worden geleid. Gestuurd. Gehypnotiseerd door een stroom van ‘misschien nog eentje’. Ik … [Read more...] about kijkvriend of gevangene
stilte op prime
“Er is niemand thuis,” zei een actrice na afloop van de opnames van een nieuwe Prime Video-thriller. Niet over haar personage. Niet over haar relatie. Maar over het pand waar ze een maand lang iedere dag heen reed – een verlaten ziekenhuis, ingericht tot filmset, waar niets écht was, behalve de eenzaamheid. Dat is het gekke: we kijken naar series die alles proberen te zijn – spanning, drama, … [Read more...] about stilte op prime
zonder muziek geen mens
“Ze ontsloeg haar eigen zangeres tijdens een livestream – live op Instagram,” las ik gisteren. Alsof we in 2024 nog verbaasd mogen zijn over ego’s die botsen in de zoektocht naar aandacht. Maar het zette me aan het denken: sinds wanneer is loyaliteit in de muziekwereld afhankelijk van wie het hardst schreeuwt op sociale media? De groep heet *Zonder Mens*, een naam die ironisch genoeg precies … [Read more...] about zonder muziek geen mens
Ellen’s Elegante Wraak
Wat een genot om eens een misdaadverhaal te lezen waarin de psychologie net zo scherp geslepen is als het moordwapen. Ellen de Bruin, jij snode meesteres van de subtiele wraak, hoe heb je het zo lang onopgemerkt kunnen laten? Haar roman is geen simpele whodunit, nee. Het is een geestelijk strippenritueel, waarbij elk personage zijn masker verliest tot er niets meer over is dan blote, menselijke … [Read more...] about Ellen’s Elegante Wraak
We Will Rock You Herrijst
En dan staat-ie daar weer. Dezelfde rockmythe, dezelfde rebel met de gitaar als zwaard, maar dan met een frisse jas en iets minder stof op de speakers. *We Will Rock You* is terug, en dit keer zonder dat je medelijden krijgt met de zangers. Want laat één ding duidelijk zijn: deze cast kan zingen dat het een aard heeft. Geen geforceerde rockepics voor de zoveelste tienerdrama-musical, nee, hier … [Read more...] about We Will Rock You Herrijst
Mannelijkheid in de museumtijd
Er hangt een schilderij van een kerel in pak met een bierblikje. Stoer, stoerder, museum. Alsof iemand heeft gezegd: ‘Hé, we doen nu mannelijkheid, dus hier, een typische man.’ Alsof man-zijn één ding is. Alsof het altijd hetzelfde is geweest. Alsof het niet kapotvalt onder de druk van verwachtingen, werk, vaderschap, of gewoon: het internet. Terwijl ik door de zaal dwaal, hoor ik een begeleider … [Read more...] about Mannelijkheid in de museumtijd