Ik zat net thee te drinken, toen mijn telefoon begon te trillen. Een vriendin: “Heb je het gehoord? Dolly Parton is dood.” Ik: “Nee, serieus?” Zij: “Ja! Maar wacht… eigenlijk… nee?”
Het was weer zo’n mediemoment. Alsof iemand een knop had ingedrukt: paniek, verdriet, dan opluchting, dan schaamte. Want Dolly Parton is natuurlijk niet dood. Nog niet. Maar in de wereld van The Voice van wel. Of nou ja, bijna.
Want wat gebeurde er nou precies? Iemand in de productie dacht: “Laten we Ilse DeLange even laten denken dat Dolly Parton overleden is.” Waarom? Omdat ze tijdens de Blind Auditions een liedje van Dolly zong. En dus: verrassing! “Je denkt dat ze dood is. Nu zingt je hart uit je lijf.”
Maar stel je voor: jij zit daar, midden in een emotionele zang, en dan hoor je dat je idool plots weg is. Zelfs al is het een grap. Zelfs al zeg je achteraf: “Gelukkig maar.” Het blijft raar. Alsof je oma belt en zegt dat de kat dood is, en dan lacht ze en roept: “Gelukt! Je schrok!” Nee hoor. Geen lol.
En waarom doen ze dit? Omdat emotie kijkt. Tranen, snikken, een gebroken stem – dat telt als content. Maar moet je daarvoor liegen? Moet je een artieste laten denken dat haar heldin niet meer leeft?
Ik snap het wel, hoor. Dolly Parton is groot. Ze is muziek, moed, make-up en minirokjes. Ze is liefde in laarzen. En ja, als jij als zangeres zegt: “Zonder haar was ik niks,” dan is dat mooi. Maar moet je daarvoor eerst het hart van iemand breken?
Misschien is het antwoord: “Het was maar een moment.” Maar momenten blijven hangen. Zeker als ze pijn doen. En zeker als ze op tv staan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘