Ik zet de tv aan. Thee in. Zitje op de bank. En dan: boem. Dries Roelvink is woest. Niet om een slechte review van zijn laatste show. Niet om een vergeten pannensnee. Nee. Het gaat weer eens om zijn zoon. Donny. En weer eens om een grap die iemand dacht grappig te moeten vinden.
Edwin Evers. Ja, die. Met dat gezicht dat altijd net lijkt te zeggen: “Ik ben hier gewoon, hoor, gewoon een beetje muziek, een beetje roddel, een beetje lol.” Maar nu dus: een sneer. Over Donny. Over zijn geloof. Islamitisch levensovertuiging. En Edwin, of wie dan ook, denkt: grapje. Gewoon een mopje. Maar Dries ziet het anders. En terecht.
Want wat is er nou grappig aan iemands geloof? Zeg jij ook “oh, die kerstman is weer dronken” en lacht je erom? Nee. Dan wordt het serieus. Maar zodra het over een ander geloof gaat, denken sommige mensen: ha, vrij spel. Alsof het een wedstrijd is. Wie het hardst lacht, wint.
Dries reageert met een 🤮. En ik snap het. Niet omdat ik alles van geloof weet. Maar omdat ik weet hoe het voelt als iemand over je kind lacht. En dan niet over zijn kapsel of zijn sokken. Nee. Over iets wat hij écht is. Iets wat hem draagt. Dan wordt het gemeen. Dan wordt het niet meer radio. Dan wordt het rot.
En Edwin? Die denkt misschien: kom op, het was maar een mop. Maar moppen hebben ook een grens. Zeker als ze plassen op iemands overtuiging. Dan is het geen humor meer. Dan is het scoren op kosten van een ander. En Dries noemt het mooi uit: gepekop. Iemand die denkt slim te zijn, maar gewoon wint door laag uit te halen.
Ik zet de afstandsbediening weg. Thee is koud. En ik denk: waarom moet het altijd zo? Waarom kan iemand niet gewoon zijn, zonder dat een ander er een grapje van moet maken?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘