Fabeltjeskrant van sentiment geknipt

Een generatie volwassenen met een trauma van een uil. Dat zegt meer over Nederland dan welk economisch rapport dan ook. De Fabeltjeskrant keert terug, en meteen breekt de polder-angst uit: ‘Blijf van Meneer de Uil af.’ Alsof het een nationaal monument is, geen gepixelliseerde vogel uit een tijd waarin de enige concurrentie voor kinderopvoeding een grijze kat was.
Wat hier werkelijk wordt herdacht, is niet het programma, maar de nostalgie. Een sentimentele golf, opgepompt met een vleugje cultuurmartyrdom. ‘Aanraken niet toegestaan!’ roept het publiek, terwijl het zelf met beide handen graait in de pot met warme melk en beschuit. De Fabeltjeskrant wordt niet teruggevraagd om zijn educatieve waarde – die was twijfelachtig – maar om zijn vertrouwde, zachtgekookte absurditeit. Een absurditeit die in de jaren tachtig misschien innovatief was, maar vandaag de dag eerder past in een museumpark dan in een mediaportfolio.
Maar wie profiteert? Niet de kinderen. Die kijken op TikTok hoe een Braziliaanse influencer een bananensplits doet met een varken. Nee, de winnaars zijn de adverteerders achter de re-release, die denken dat een generatie van 45-plussers met een gevoelige heupdelen zich door tranen heen zal shoppen naar een Blu-ray van de originele afleveringen. Het is geen comeback. Het is een emotionele afpersing met een sticker van ‘herie’.
En dan Meneer de Uil. Alsof die vogel een constitutionele monarch is. ‘Raak hem aan, dan breekt de polder.’ Alsof je een nationale vlag verbrandt. Maar laten we eerlijk zijn: Meneer de Uil was nooit een pedagoog. Hij was een slapende bureaucraat met vleugels, die in een boom zat en af en toe een cliché liet vallen alsof het een staatsrede was. En toch? We beschermen hem alsof hij de kern van de Nederlandse identiteit is.
De terugkeer van de Fabeltjeskrant is geen triomf van cultuur. Het is een symptomatische reflex van een samenleving die liever herhaalt dan innoveert. We restaureren figuren, maar niet het denkvermogen. We herintroducteren een konijn, maar negeren de kloof in educatieve toegankelijkheid. Waar zijn de campagnes voor leesvaardigheid? Voor digitale geletterdheid? Nee. We willen gewoon weer dat een uil zegt: ‘En wat hebben we geleerd?’ Alsof dat genoeg is.
De Fabeltjeskrant mag terugkeren. Maar niet als museumstuk. Als je het echt doet, verander dan alles. Zet Meneer de Uil op een scooter. Laat hem een podcast doen. Of beter: stop hem in een vergelijkingsadvertentie. Dan pas is hij relevant. Anders is het geen heropleving. Het is een wake.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business