Even dacht ik: eindelijk, een vrouw die de ochtenduren redt met stijl. Maar nu? Fidan Ekiz verdwijnt weer uit beeld. De WNL-ochtend, waar je om zeven uur al met één oog open zapt, was haar podium. En nu? ‘Mogelijk de zorg in.’ Alsof iemand een notitie maakt op een kladblok: “Fidan? Zorg. Check.”
Jarenlang die belofte in haar ogen. Alsof ze op het punt stond om door te breken. Een talkshow misschien? Een prime-timer? Iets met lichtjes en een serieuze voice-over. Maar nee. Nu praten ze over haar alsof ze een dossier is. “Mogelijk de zorg in.” Alsof ze straks een formulier moet invullen met drie exemplaren.
Ik zit hier met mijn thee en denk: wat is er misgegaan? Of is er niks misgegaan? Misschien is dit gewoon hoe het gaat. Je straalt even, je lacht in een ochtendshow, je zegt dingen als “goedemorgen, Nederland!” alsof je het meent. En dan? Dan is het weer tijd voor iemand anders. Iemand die frisser kijkt. Iemand die nog niet in de zorg hoeft.
Maar stel. Stel dat “de zorg in” niet betekent dat ze faalt. Stel dat het betekent dat ze eindelijk iets doet wat ertoe doet. Want de zorg – daar zit de wereld. Daar is het lawaai. Daar zijn mensen die echt iets nodig hebben. Misschien is Fidan niet verdwenen. Misschien is ze gewoon waar ze hoort.
Of misschien zit ik te veel te denken over een ochtendpresentatrice die ik nooit echt heb gezien. Maar goed, dat is de media ook, hè. Iedereen straalt even. En dan? Dan wordt het stil. Tot de volgende.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘