Weet je wat het ergste is van ochtendradio? Dat je er wakker van wordt. En niet alleen door de muziek, maar door de energie. Alsof iemand met een klomp in je kamer danst terwijl jij nog droomt van een rustige kop thee. Gordon kent dat gevoel. Eén jaar lang heeft hij geprobeerd om vrolijk te zijn om half zes. Met een glimlach in zijn stem, terwijl de rest van Nederland nog in een coma ligt. Maar nu zegt hij het hardop: “Die ochtendshow breekt me op.”
Niet dramatisch, niet huilerig. Gewoon: kapot. Alsof je een jas draagt die te klein is. Na een paar maanden trek je je schouders op, na een jaar voel je je gewoon gekweld. Zo klinkt het. En ja, misschien was de toekomst al onzeker. Maar nu is het vooral moe. Moe van het vrolijk moeten zijn terwijl je liever nog even rolt op je zij.
Radio 10 hoopt op frisse energie, jonge stemmen, nieuwe gezichten. Maar Gordon is geen jong gezicht meer. Hij is een ervaren gezicht. En soms past een ervaren gezicht niet in een programma dat denkt dat iedereen nog 25 is. Hij hoort bij de generatie die nog weet wat een walkman is. Zijn luisteraars ook. Maar Radio 10 wil misschien liever iemand die TikTok volgt in plaats van de weersverwachting.
Toch is het raar. Want Gordon is geen nietszeggende presentator. Hij zegt wat hij denkt. En nu zegt hij: dit lukt niet. Niet omdat hij niet wil, maar omdat het niet past. Alsof je een oude ziel in een nieuwe schoen propt. Het kraakt. Het doet pijn. En op een gegeven moment zeg je: stop.
Misschien is dat juist het moedigste wat een radiomaker kan doen. Niet door door te gaan, maar door te zeggen: ik hou er hier op. Geen drama, geen tranen, gewoon een stille overgave aan de werkelijkheid. De ochtend is niet voor iedereen. En Gordon blijkbaar ook niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘