Radio. Thee. Luistercijfers. Wat lijkt op een ochtendritueel, voelt ineens als een soap. Gordon is er weer mee. En niet zomaar. Deze keer met cijfers die stijgen, of misschien toch niet? Iemand bij de AD begon er al over te twijfelen. Marcus, een serieuze man met een notitieblok, zegt: “Ik laat me niet opfokken.” Maar ja. Gordon doet wél of het allemaal weer omhooggaat. Alsof hij een magische knop heeft gevonden: “Luister, de cijfers stijgen!” En wij: “O, mooi, fijn, leuk.” Maar niemand ziet de grafiek. Niemand mag de grafiek zien. Net als bij de kerstman: je gelooft erin, maar je ziet hem nooit in juli bij de Aldi.
Het is ook zo’n typisch Gordon-ding. Hij begint, het klinkt spannend, er wordt koffie gezet in de redactie, en dan: pffft. Na één seizoen alweer weg. Froukje de Both en hij moeten het ochtenduur alweer verlaten. Alsof het een tijdelijk huurcontract was. “Bedankt voor de koffie, we gaan weer.” Zo snel als een afstandsbediening kapotgaat op een zondagmiddag.
En dan die luistercijfers. Altijd dat gedoe. Alsof het om een race gaat. Maar wie telt er eigenlijk mee? Wie luistert er nou echt? En wie telt op? Mijn buurman zegt dat hij alleen luistert als zijn broodrooster kapot is. Dan staat hij ineens stil bij de radio. Voor de rest: Spotify, TikTok, of gewoon stilte. Maar in de media denken ze: als je cijfers hebt, ben je iemand. Gordon zegt: “Kijk, kijk, kijk!” En wij: “Ja, ja, we zien het.” Maar we zien niks.
Misschien is het ook wel slim. Weg zijn voordat iemand echt kritisch wordt. Weg voordat iemand vraagt: “Waar ging het ook alweer over?” Gewoon: tot ziens, bedankt, het was gezellig. Maar dan met een knipoog. En een laatste cijfer dat omhooggaat. Zelfs als het niet zo is. Want Gordon weet één ding zeker: als je vertrekt, moet je met een knal. Of in elk geval met een piep.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘