René Froger heeft geen tijd voor sentimenten. En ik heb geen tijd voor overdreven mediadrama. Gordon zegt dat Froger hem haat. Froger zegt niks. Maar in de media is stilte altijd luid.
Ik snap de nostalgie. De Toppers, met hun glimmende jasjes en kersttoertjes, zijn een soort nationaal erfgoed geworden. Alsof iedereen met de kerst een oom heeft die te veel sherry drinkt en ‘Aan de kant’ zingt. Maar nu Gerard Joling weg is en Froger ziek, denkt Gordon: “Hé, misschien is er een plekje vrij?”
Alsof het een stoel bij de koffietafel is. “Ik kom terug!” roept hij. Maar niemand heeft hem uitgenodigd.
Ik zeg niet dat Gordon gek is. Hij wil gewoon terug. Maar Froger? Die zit niet op hem te wachten. Of hij nu echt “enorme haat” heeft of gewoon geen zin in oude wrok, maakt niet uit. In de media is haat altijd groter dan liefde. Vooral als er geen nieuwe muziek is.
De Toppers zijn nu vooral een discussie over wie erin zit, niet wat ze doen. Alsof het een realityserie is: Wie Blijft Er In? Met glitter en kerstliedjes.
Maar de echte vraag is: wil Nederland dit echt? Of zijn we gewoon vergeten dat er ook nog andere muziek bestaat?
Ik zet mijn afstandsbediening op mute. Mijn thee is koud. En ik denk: laat ze het zelf uitvechten. Maar wel rustig, hoor. Niet met haat. Dat is slecht voor de bloeddruk. En voor de tv-kijkcijfers.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘