De overheid roept om transparantie, terwijl ze zelf tot aan haar oren in de black box van Meta zit. Ironisch? Nee, tragisch. Nienke de Bruijn van The Firewall weet wat er speelt: de overheid is verslaafd aan Facebook. Niet uit keuze, maar uit wanhoop. Zonder Meta-advertenties geen mobilisatie, geen coronaboodschappen, ...Lees meer
Weet je wat ik vandaag zag? Een vrouw van 80 die nog steeds een mening heeft. En niet zomaar eentje. Catherine Keyl, de vrouw die vroeger met een microfoon door de jaren tachtig stormde, wil nu iets duidelijk maken. Ze is klaar. Klaar met de onzin. Klaar met het gekibbel. ...Lees meer
Cultural Connections? Een fraaie verpakking voor het zoveelste collectieve zelfverblindingssymposium van de media-industrie. Alsof ‘cultuur’ ooit is gedefinieerd door een PowerPoint van WPP Media met pastelkleurige sticky notes. Maiko Valentijn, ongetwijfeld goedbedoeld, verkondigt in haar jaarlijkse voorspellingen dat we nu moeten overstappen op ‘culturele connectie’. Alsof we ooit ergens anders ...Lees meer
Er zat een tijdje geleden een man in de tv die zong over liefde en pijn. Nu zingt hij over juridische kosten en staatshulp. En ja, ik snap de ergernis. Je ziet het bericht: ‘Borsato wil 431.000 euro terug van de overheid’. Dan denk je: wacht, wat? Mijn belastingdruk is ...Lees meer
Een platform dat geen nieuw bloed trekt, maar wel weet hoe het bestaande verslaafden moet vasthouden. Snapchat, dat ooit door werd gegaan als de ephemerale speeltuin van tieners met een slechte selfie-hygiëne, rapporteert nu een groei in tijd per gebruiker. Alsof het een prestatie is om mensen langer in een ...Lees meer
Een Nederlands hotel met een naam die roept naar goedkope passie en betere jaren, wisselt van strategische partner. Hotel L’Amour — want ja, zo heet het écht — laat de oude staf vallen en schaart zich onder het vlaggetje van Trekpleister. Een naam die klinkt als een collectieve uitkering voor ...Lees meer
De Nederlander heeft weer een excuus gevonden om niet te denken. En dan spreek ik niet van de achterban van een dorpspartijtje, maar van zelfverklaarde ‘innovators’ die met een trots gezicht hun AI-geknoei op LinkedIn dumpen alsof het een doorbraak is in de communicatiewetenschap. Hagens heeft gelijk: wat momenteel rondzweeft ...Lees meer
Hij belt niet. Hij appt niet. Hij nodigt niet uit voor borrelavondjes. En al helemaal niet sinds die Vieze Jack erin is gekropen. Hans Kazàn over Jamie Kames: “Ik zie haar nooit.” Alsof ze is opgegaan in de mist. Of in de achtertuin van RTL. Zoon Steven zit er middenin. ...Lees meer
Ik word ook weleens wakker met een gezicht alsof ik de hele nacht heb zitten staren. Maar Johnny de Mol kreeg het erger. Die werd wakker en kon zijn mond niet meer openen. Niet van verbazing over de nieuwsuitzending, nee: echt fysiek vast. Alsof iemand zijn kaken met plakband had ...Lees meer
Een scriptie die wint omdat ze stelt dat vage ‘engagement’ niets oplevert, maar concrete beloftes wél? Daar geef ik een Chardonnay op — of liever gezegd, daar investeer ik in. Noa Janse, winnaar van de Swocc Scriptieprijs, heeft iets ontdekt wat de meeste marketingdirecteuren al jaren negeren: mensen geloven alleen ...Lees meer
Een jaar. Elf maanden, om precies te zijn. Dat is de levensduur van Erik Eggens bij Newslab, het mediaparadijs voor ex-journalisten die ooit dachten dat de waarheid heilig was. Nu is hij weg. Niet getuimeld, niet ontslagen — nee, hij is overgestapt. Naar de ‘klant’. Naar NVM. En dat zegt ...Lees meer
Elke avond om negen uur: afstandsbediening in de hand, thee op tafel, Yves Berendse zit klaar voor VI. Hij vindt het leuk. Leuk presentator, leuk gezelschap, leuk geklets. Maar. Zodra zijn naam valt, is het klaar. Dan zegt hij: “Nee, hoor, niet weer.” En dan switcht hij. Netflix aan. VI ...Lees meer
Bescherming als concept is net een paraplu: iedereen zegt er waarde in te zien, tot het droog blijft. Dan wordt het last. Zo ook bij de nieuwe vaccinatiecampagne van de GGD Amsterdam. ‘Sterker vanaf de start’ noemen ze het, alsof je een kind een startblok geeft in plaats van een ...Lees meer
Je ziet het zo vaak: iemand zegt ‘dit is linkse tv!’ en dan weet je al waar het heen gaat. Alsof linkse tv een ziekte is. Alsof het een smet is op je overhemd. Alsof je dan meteen een kop thee met suiker en een biologische mufgeur krijgt. Wierd Duk ...Lees meer
Een gepelde wortel op een vergaderzaaltafel is nog interessanter dan de gemiddelde plantaardige claim in een Nederlandse supermarkt. Toch zet Eru, het merk dat ooit beroemd werd om zijn zachte boter op kroketjes, nu alles op de blok met een ‘plantaardiger’ variant van het Goudkuipje. Alsof het woord alleen al ...Lees meer
Gisteren weer zitting over Marco. Maar niemand kwam. Geen camera’s, geen journalisten met notitieblokjes. Alsof er niets aan de hand was. Terwijl het vorig jaar nog krioelde van de pers. Toen was het: “Marco terug in de rechtszaal!” En nu? Stilte. Alsof iedereen is vergeten wie hij is. Misschien is ...Lees meer
Weet je wat? Ik zat gisteren thee te drinken, en ineens dacht ik: waarom maken we van elk gesprek een gevecht? Alsof het om winnen of verliezen gaat. Alsof het een voetbalwedstrijd is, maar dan met vragen. En dan denk ik aan Dries Roelvink. Die is nog steeds boos. Niet ...Lees meer
Toen ik laatst mijn yoghurt at, dacht ik: wat zou Estavana nu weer eten? Rijstwafel? Smoothie? Nee, het was irritatie. Met een flinke scheut ergernis. Want Estavana Polman, handbalvrouw met een hoofd vol bal en een hart vol liefde, zegt het gewoon hardop: ‘Echt beetje irritant.’ En ja, ik snap ...Lees meer
De luisteraar is geen kiezer, de luisteraar is een slachtoffer. Slachtoffer van gebrekkige programmering, van pasklare humor en van een mediapodium dat sinds jaar en dag denkt dat gemak gelijk staat aan succes. Tot nu. Want Radio 10, lang gedoemd als achterbankzender van de Nederlandse ether, heeft in één klap ...Lees meer
Weet je wat ik vandaag weer moest denken? Terwijl ik mijn thee inschonk, dacht ik: wat zou Marco Borsato nu écht doen als hij wakker wordt? Eerst de telefoon checken, dan de spiegel, en daarna waarschijnlijk een zangles. Want Marco, die is weer bezig. En Angela de Jong? Die kotst. ...Lees meer
Een kledingmerk begint een tijdschrift. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En daar, precies daar, begint de echte strategie. Cate Blanchett – ja, dé Cate, de vrouw die met een blik al een Oscar wint – is de eerste covergirl van Uniqlo’s nieuwe literaire venture. Geen modecampagne, geen ...Lees meer
Maar in de praktijk is het meer een olievlek op het water: glinsterend, oppervlakkig, en vooral verdomd moeilijk vast te pakken. Jasper Bronner van bvA en Koen Coopmans van de Postcode Loterij durven het hardop te zeggen: we drenken in data, maar verdrinken in onduidelijkheid. Terwijl reclamebureaus zichzelf volgen met ...Lees meer
Gisteravond was alles klaar. De nagels gedaan, de jas gestreken, de kinderopvang geregeld. Linda de Mol liep de rode trap op, alleen. Geen Jeroen. Geen handje vasthouden. Geen arm om haar schouder. Alleen een glimlach die iets te strak zat. Je zag het aan de foto’s: iedereen keek. Niet naar ...Lees meer
Waar is Britt?! Dat vroeg ik me gisteren ook af, terwijl ik met een bak noedels op de bank zat. Niet de noedels, hoor, die waren er. Maar Britt niet. En ook geen Angela. En al helemaal geen Catherine. Vandaag Inside, dat is toch dat programma waar je om 12 ...Lees meer
Een vijfde van je programmatic budget verdwijnt in het niets. Niet in de lucht, niet in een hack, niet door fraude – maar doordat jouw premium merk nu eenmaal wordt getoond naast een artikel over buitenaardse invasies of een blog waarin iemand uitlegt dat het aardoppervlak plat is. Mooi zo. ...Lees meer