Er zat een tijdje geleden een man in de tv die zong over liefde en pijn. Nu zingt hij over juridische kosten en staatshulp. En ja, ik snap de ergernis. Je ziet het bericht: ‘Borsato wil 431.000 euro terug van de overheid’. Dan denk je: wacht, wat? Mijn belastingdruk is al hoog genoeg, en nu dit?
Maar even rustig. De man is vrijgesproken. Geen straf, geen veroordeling. En toch: hij zegt, ik heb een half miljoen uitgegeven aan advocaten. En dat wil ik terug. Van ons. Van jou. Van de vrouw die elke ochtend met een rugzak vol zorgen naar haar baan fietst.
“Dit is klassenjustitie!” roept iemand in de comments. En hoor, ik hou van een goede opstand. Maar is het dat echt? Of is het gewoon het systeem dat doet wat het altijd doet? Je kunt als verdachte, als je vrijkomt, je kosten terugvorderen. Dat staat zo in de wet. Voor iedereen. Ook voor Marco. Ook voor die man uit Almere die vorig jaar werd vrijgesproken van fietsendiefstal en 800 euro terugkreeg.
Maar het gevoel… dat gevoel zit er wel. Want Marco is niet zomaar iemand. Hij is groot. Bekend. Rijk. En terwijl jij je schuldig voelt omdat je een keer te laat was met betalen, vraagt hij een half miljoen terug alsof het een lunchrekening is.
Hij zegt: ik heb niets verkeerd gedaan. En dat geloof ik. Maar het beeld? Dat beeld is moeilijk. Een man die jarenlang op het podium stond, nu op de bank bij de advocaat. En dan: “Staat, maak mijn rekening alstublieft.” Het voelt niet lekker. Zelfs al is het legaal.
Ik vraag me af of hij, als hij die 431.000 euro krijgt, ook een keer tegen iemand zegt: “Weet je, ik heb nu niks verkeerd gedaan, maar het voelt alsof ik alles kwijt ben.” Want dat is het verschil tussen recht en rechtvaardigheid. Het ene is zwart-wit. Het andere zit in de buik.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘