Weet je wat ik vandaag zag? Een vrouw van 80 die nog steeds een mening heeft. En niet zomaar eentje. Catherine Keyl, de vrouw die vroeger met een microfoon door de jaren tachtig stormde, wil nu iets duidelijk maken. Ze is klaar. Klaar met de onzin. Klaar met het gekibbel. Klaar met Gordon.
Niet dat het ooit echt ophield. Maar stel je voor: je bent al drieëntachtig jaar op aarde en je denkt: hé, misschien is het tijd om te zeggen wat er echt speelt. Dus Catherine, in haar wijze ouderdom, roept Gordon op. Niet met een brief. Niet via Insram. Nee, door het hardop te zeggen in een interview. Alsof ze hem bij de kraag pakt en zegt: ‘Sjonge, jonge, moet dat nou nog steeds?’
Het begon allemaal in 1989. Toen was Gordon een jonge zanger met een haakneus en een grote mond. Catherine zat aan de andere kant van de tafel, met een glimlach die net zo scherp was als haar vragen. Sindsdien is er veel gebeurd. Veel woorden. Veel kijkcijfers. Veel oude koeien die iedereen al tientallen jaren over het weiland sleept.
Maar waarom blijven we daarover praten? Omdat het makkelijk is. Omdat het bekend is. Omdat het klikt. Maar Catherine zegt nu: stop. Laat het rusten. Niet uit angst. Niet uit nijd. Maar uit moeheid. En misschien ook uit mededogen.
Stel je voor dat je op een avond op de bank zit, de afstandsbediening in je hand, en je ziet weer een item over een ruzie uit 1992. Dan denk je: wacht, is dit nog steeds een ding? Catherine denkt van niet. En eerlijk? Ze heeft een punt.
Ze wil Gordon weer zien. Niet om ruzie te maken. Niet om wraak te nemen. Maar om te zeggen: het is genoeg geweest. Laten we gewoon praten. Als twee mensen die lang genoeg geleefd hebben om te weten dat het leven te kort is voor eeuwige boosheid.
En misschien, heel misschien, zit Gordon nu ook wel met zijn hand op zijn voorhoofd en denkt: ja, eigenlijk heeft ze gelijk. Maar dat zegt hij natuurlijk nooit hardop. Want dan zou het nieuws zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘