Er is een nieuw realityprogramma. Daar was ik al bang voor. Patricia Paay is er weer in. Met haar man en dochter. Net als vroeger. Twintig jaar geleden deden ze het al. Toen vond iedereen het nieuw. Nu vind ik het vooral oud.
Angela de Jong keek. En ze was niet gecharmeerd. Ze zei: ‘Wat een oude zeur is dat!’ En ik snap haar wel. Niet omdat Patricia Paay ouder is – dat zijn wij allemaal – maar omdat het alsof je een oude aflevering van iets herhaalt. Maar dan met meer rimpels en minder haar.
Patricia Paay straalde vroeger. Zij was glamoureus. Zij was rock ‘n roll. Nu zegt Angela: ze is een oude zeur geworden. Dat klinkt hard. Maar misschien bedoelt ze: waar is die vrouw gebleven die alles durfde? Die lachte, riep en zichzelf was? Nu lijkt ze vooral te zeuren over het leven van anderen.
Ik heb de serie niet gezien. Maar ik ken het patroon. Eerst zijn we spannend. Dan zijn we bekend. Dan zijn we saai. En dan komen we terug als ‘ik was vroeger zo leuk’. Maar niemand ziet meer waarom.
De tv houdt van herhaling. Alsof je elke dag dezelfde mop hoort. Lachen? Nee. Maar wel blijven kijken. Omdat je weet wat er komt. Geen verrassingen. Alleen rimpels die praten.
Patricia Paay was ooit de vrouw die alles durfde. Nu zegt een criticus: ze zeurt. En ik denk: misschien is het de tv die zeurt. Die maar blijft doorgaan met iets dat op zijn tijd mooi was. Maar nu gewoon moe.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘