Een vrouw in een maatpak, een telefoon tussen oor en schoude

Een vrouw in een maatpak, een telefoon tussen oor en schouder geklemd, die op hetzelfde moment een kattenkot opvangt op de A10. Heleen Makkinga, woordvoerder van beroep, redder van verzwakte katten van hart. Minstens één keer per week ruilt ze de persverklaring in voor een verbandtrommel. En ja, het klinkt nobel. Te nobel, bijna. Alsof iemand heeft besloten dat empathie een fulltimebaan moet worden.
Maar wie denkt dat dit een verhaal is over ‘mensen die er gewoon voor staan’, heeft de realiteit op de Zuidas te lang gemist. Want Makkinga is geen uitzondering — ze is een anomalie in een wereld waarin verantwoordelijkheid is uitbesteed aan CSR-afdelingen en LinkedIn-posts. Zij handelt waar anderen streamen over ‘purpose’. En dat maakt haar gevaarlijk. Niet voor de dierenambulance — nee, gevaarlijk voor het gevestigde systeem van gevoelsmatige vormvrijheid.
De dierenambulance Amsterdam werkt met vrijwilligers die geen bonus ontvangen, geen kudos op corporate events, geen ‘Employee of the Month’. Ze krijgen een vuile handschoen, een koude nacht en een blikje tonijn in de kantine. En toch komen ze. Omdat de liefde voor een verwaarloosd hondje sterker is dan de behoefte aan erkenning. Wat zegt dat over de rest van ons? Over de managers die ‘duurzaamheid’ bespreken tijdens vergaderingen van 14.30 tot 15.00, terwijl Makkinga op dat moment een vergiftigde duif stabiliseert in een opslagruimte bij Schiphol?
De paradox? Zij, de woordvoerder, zegt niets. Niet in deze context. Zij doet. En daarmee ondermijnt ze de hele industrie van gevoelsretoriek die zij officieel vertegenwoordigt. Want wat is geloofwaardigheid, als je het niet met je handen kunt bewijzen?
Ik zal niet vallen voor de typische sentimentaliteit. Geen ‘wat een inspiratie’ of ‘laat ons allen iets van haar leren’. Nee. Ik stel vast: als de morele kompas van een organisatie wordt bepaald door één vrouw die ’s nachts op een ambulance zit, dan is het systeem grondig mislukt. De rest heeft zich gewoon laten inpakken door jargon.
En toch: lang leve de anomalie. Want zonder Makkinga’s soort dwangmatige daadkracht zou Nederland zijn gezicht verliezen — niet in de spiegel, maar in de ogen van een doodzieke kat.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business