FWS pakt slechte smaak

Frisdrank zonder suiker? Een mythe die harder wordt verkocht dan de producten zelf. De Federatie van de Nederlandse Suikerindustrie – of, zoals ze zich tegenwoordig poeslief noemen, FWS – komt weer eens aan zetten met een verhaal over ‘verantwoord genot’ en ‘bewuste keuze’. Alsof consumenten een keuze hebben als de belastingdruk op frisdrank de prijs van een lightbier bijna evenaart.
De cijfers worden geslepen als een goed geslepen accountant. 30% suikerreductie in tien jaar, zeggen ze. Mooi, knap, applaus. Maar wie controleert de basislijn? Wie telt het aantal nieuwe ‘energy-boosted’ zoetwatercocktails die onder het radaroperatieveld van de wetgever door glijden? De realiteit: de sector verkoopt minder suiker – en meer merkwaarde. Elke lightvariant, elk ‘zero’-label, elk ‘naturaller-dan-jij’-verhaal is een nieuwe kans om marges op te poetsen. De consument betaalt niet minder, hij betaalt alleen dikkere marketing.
En dan dat woord: *ruimte voor suiker*. Alsof we het over een museumtentoonstelling hebben. Natuurlijk is er ruimte – voor wie wil betalen. Maar wat is de echte prijs? De Nederlandse overheid haalt jaarlijks honderden miljoenen uit de frisdrankbelasting, terwijl de sector met zachte hand wordt geleid via subsidievoorstellen en lobbyvisites. Is dit nu verantwoord ondernemen of een georganiseerde vorm van maatschappelijke verlamming? Sugarwashing noem ik het: een laagje duurzame storytelling over een kern van winstlogica.
De groei zit niet in de calorieën, maar in de perceptie. En daar profiteert FWS van. De echte winnaar? Niet de consument, niet de gezondheid, maar de merkstrategie. Wie denkt dat er een zachte transitie aan de gang is, droomt. Er is alleen een harde realiteit: suikerreductie is geen morele keuze, het is een adaptatie aan de wet. En aan de portemonnee.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business