Weet je wat ik hoorde? Dat Gerard Joling weg is bij De Toppers. En nu zit Johan Derksen te piekeren of het stadion nog vol raakt. Alsof het allemaal draait om één man met een glimmend pak en een nog glimmender haar.
Ik snap het wel, hoor. Joling zingt, glimlacht, wappert met zijn handen – en opeens is het feest. Maar moet je dan zo bang zijn? Alsof het stadion leeg blijft staan, alsof er niemand meer komt met een thermosbeker en een opgevouwen deken.
De Toppers zijn al jaren een soort jaarlijkse tuinshow. Iedereen komt langs, ook al weet je eigenlijk al wat je krijgt: een beetje zon, een beetje wind, veel muziek. En nu is de sterrenglans weg, zegt Derksen. Alsof het licht uitgaat als Joling niet meer op het podium staat.
Maar is het echt zo? Of is het gewoon de angst voor verandering? Want laten we eerlijk zijn: hoeveel mensen gaan er echt voor de muziek? De meeste komen voor de sfeer. Voor het gevoel dat je erbij hoort. Voor de man die naast je staat met een biertje en een petje van 2003.
Ik denk dat het wel meevalt. Mensen willen nog steeds uit. Ze willen lachen, zingen, en vooral: ze willen iets te vertellen hebben tegen hun buurvrouw. Of het nou met of zonder Joling is.
Maar Johan maakt zich druk. Hij ziet het einde van een tijdperk. Alsof het einde van de wereld begint met een leeg parkeerterrein.
Ik zeg: laat het maar eens zien. Misschien komt er een nieuwe Joling. Of misschien houdt het gewoon door, met minder glitters en meer gezond verstand.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘