Pinkpop verliest de strijd tegen de mens

‘Hoe hard rent u?’ vroeg Pinkpop. Alsof we weer in de jaren tachtig zitten, met een stopwatch achter de toegangspoort. Het festival, ooit een tempel van vrijheid en fuzzgitaar, vraagt nu aan zijn bezoekers of ze wel ‘snel genoeg’ zijn om de veiligheidsinstructies te volgen. Alsof het een marathon is geworden waarvoor je een persoonlijk record moet verbeteren.
De vraag is niet bedoeld als satire. Nee, hij werd daadwerkelijk gesteld op sociale media – via een geautomatiseerde campagne van The Best Social Media, het bureau achter de content – en zorgde voor een digitale stortvloed van sarcasme, woede en ongeloof. En terecht. Want wat zegt het over een evenement dat het zijn publiek begint te testen op fysieke prestaties, alsof we in een dystopische HR-module terecht zijn gelopen?
Pinkpop was vroeger een plek waar je los kon. Waar je de wereld vergat. Nu moet je een vragenlijst invullen over je loopvermogen. Alsof je je aanmeldt voor een medische intake, niet voor een weekend waarop je in de modder danst op Kings of Leon.
De chaos op sociale media? Geen bug. Een feature. Want in de nieuwe realiteit van geoptimaliseerde festivals is de grens tussen publiek en proefkonijn dunner dan ooit. Veiligheid is de dekmantel, maar de kern is anders: controle. Schaalbaarheid. Predictability. En die zijn nu eenmaal lastig te combineren met 80.000 mensen die dronken door de regen ploeteren.
Maar hier ligt de crux: Pinkpop begrijpt niet dat zijn kracht nooit in de organisatie zat, maar in de anarchie. In het onverwachte. In het moment waarop iemand zonder shirt over het hek klimt terwijl de politie er net naast staat. Nu wordt alles voorgeschreven, afgemeten, gemonitord. En ja, misschien is het veiliger. Maar is het nog wel een festival?
Nee. Het is een operationele oefening geworden. Met moshpits.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business