TheAnyThing neemt geen gevangenen

Een Nederlands bedrijf bouwt luxe-minibioscopen terwijl de bioscoopsector stuiptrekt van kostenangst en streamingpaniek. TheAnyThing opent in een hoek van een Pathé-vestiging een vierkamertje van twintig vierkante meter, ingericht als tweepersoonsdroomhok met volledige bediening, eigen keuzemuziek, warme dekentjes en een menukaart die ruikt naar truffels en marges. En dan? Dan zeggen ze: dit gaan we franchisen. Niet als niche, maar als offensief.
Dat is geen innovatie, dat is oorlog. Een geruisloze, geperste-wijn-en-chocoladeoorlog tegen de gemiddelde Nederlandse filmbeleving: half leeg, half koud, vol draagtelefoons en oudere heren in joggingbroek. TheAnyThing doet wat niemand durft: het trekt het luxe-segment uit de filmbranche naar de high-end lifestyle-economie. Je betaalt niet voor een film, je betaalt voor exclusiviteit, privacy en het gevoel dat je nog iemand waard bent. Het is geen entertainment, het is een transactie in status.
De cijfers spreken de taal van de Zuidas. Een sessie kost tussen de 150 en 250 euro. Geen abonnement, geen bundel, geen korting. Alleen contant of creditcard, alsjeblieft. De exploitatiekosten zijn laag: geen rijen stoelen, geen grote zaalverwarming, geen popcornstrijd tegen muisjes. Wel een sterke merkpositionering, een scherp franchiseconcept en een doelgroep die niet vraagt naar kortingen, maar naar afzondering.
De echte concurrent is niet Netflix. Het is de relatie. De ontlading van een slepende werkweek. De noodzaak om, zonder publiek, zonder ogen, zonder oordeel, even met twee mensen in het donker te zitten. TheAnyThing verkoopt geen films, het verkoopt intieme ruimte in een wereld die alleen nog maar schreeuwt.
En Pathé? Die doen mee, maar staan erbij alsof ze per ongeluk in een limousine zijn gestapt. Zij leveren de locatie, de stroom, de toegang. Maar de ziel, de prijsvaststelling, de branding – dat komt van TheAnyThing. Franchisemodellen groeien pas als de geldstroom duidelijk is. Hier is die stroom kristalhelder: van de consument naar een slimme ondernemer, niet naar een verstarde keten.
De vraag is niet of dit model werkt. De vraag is of Nederland klaar is voor luxe die geen excuus zoekt. Geen ‘duurzaam’, geen ‘lokale gemeenschap’, geen ‘gezellig samen’. Gewoon: exclusief, prijzig, effectief. De eerste TheAnyThing is vol geboekt. De wachtrij is langer dan de openingsavond van ‘Barbie’.
Dat is geen toeval. Dat is ROI.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business