Ik zat gisteren te kijken naar een van die ouderwetse familieavonturen op tv. Je weet wel: veel huilende mensen, een paar deuren die dichtgesmeten worden en iemand die roept: “Maar dat kan toch niet!” Toen dacht ik: dit is precies wat Monique Hansler bedoelt. Zij vond het programma van René ...Lees meer
Er was eens een ochtend, heel gewoon, koffie, WhatsApp, de kinderen naar school. En dan: biep. Je naam in het nieuws. Maar niet zoals je had gehoopt. Niet ‘Anniko wint Gouden Roos’, maar ‘Anniko geflopt’. Alsof je na een dagje winkelen met lege handen thuiskomt en je man zegt: “Dus ...Lees meer
Er zat een schilderij van een vrouw in een windsel tussen de koffiezetapparaten en de kabels van de studio. Alsof iemand had besloten: laten we hier ook nog eens kunst neerzetten. Ans Markus, die die schilderijen maakt, was in elk geval duidelijk. “Een paar minuten!” riep ze, alsof iemand haar ...Lees meer
Wat dacht je nou? Eerst ben je weg, dan ben je weer terug, en dan zeg je: ‘Ik ga praten.’ Alsof we jarenlang op een speech hebben zitten wachten. Marianne Weber, 70 jaar, zangeres van weleer, is plots weer terecht. Niet in een bos onder een deken, nee, bij Privé, ...Lees meer
Gisteren zat ze daar weer. Alsof niks. Alsof ze niet jarenlang had gezwegen over broers, moord en gevangenis. Alsof ze niet ooit met een boek de huiskamers in stormde en iedereen met open mond achterliet. Maar nu: stil. Heel stil. En dan bedoel ik niet: rustig aan. Nee, ik bedoel: ...Lees meer
Ik zat gisteravond gewoon te kijken. Kop thee, bank, afstandsbediening in de hand. Dan denk je: o ja, zonsverduistering, leuk. Maar niemand belt. Niemand roept: “Snel, naar buiten!” Behalve Rob Trip. Die man, altijd zo keurig in pak, met stropdas en de ernst van iemand die slecht nieuws moet brengen ...Lees meer
Je weet dat het serieus is als een BN’er een bodyscan koopt. Niet zo’n simpele bloedtest, nee, een volledige röntgenrondleiding door je hele lijf. Alsof je een pakketje bent dat per ongeluk in een bagagesorteermachine is beland. Carrie ten Napel is twee keer flauwgevallen. En niet zo’n sierlijke zwaai-met-de-wimpers-uitval, nee: ...Lees meer
Wolter Kroes zit op de bank. Kop thee in de hand. Afstandsbediening binnen handbereik. Zoals wij allemaal. Alleen dan met een beetje meer schijnwerpers. En minder omzet. Hij zegt: ‘Ja, ik doe er geen 25 meer.’ Niet 25 jaar, niet 25 euro, niet 25 procent. Nee, 25 keer zo veel ...Lees meer
Weer zat ze in dat vliegtuig. Claudia de Breij. Nog eens. En dan niet naar Londen of Parijs, nee, helemaal naar Japan. Dat is ver. Heel ver. En dat voor iemand die op tv zegt: “We moeten minder vliegen, jongens.” Ik zeg niks hoor. Echt niet. Ik vlieg zelf ook ...Lees meer
Nou, daar zit ik dan weer, thee op tafel, afstandsbediening binnen handbereik, en lees ik over Catherine Keyl die Rob Jetten een beetje voor gek zet in haar column. Alsof we allemaal in een soap zitten waarvan de aflevering ‘Politiek en Liefde’ heet. Ze vraagt of hij al uit gevreeën ...Lees meer
Weerdenburg. Marlijn. Ja, die naam hoor je nu dus. Niet meer ‘die vrouw van We Zijn Er Bijna’, maar ‘de nieuwe’. En Martine van Os? Die is er eindelijk af. Weg. Geen uren meer in een auto, geen vertragingen, geen ‘we zijn er bijna’ terwijl je al drie kwartier op ...Lees meer
Soms zit ik hier met mijn thee en denk: waarom wordt er over alles zo hard geroepen? Alsof iedereen per se gelijk moet hebben. Alsof één zin uit een interview genoeg is om een hele storm te maken. En dan denk ik: o ja, het is weer een week met ...Lees meer
O ja, daar is-ie weer. De zoveelste poging om iets nieuws op tv te zetten dat eigenlijk gewoon oud is, maar dan met een ander kapsel. Anniko van Santen, bekend van de plek waar niemand verdwijnt maar alles wordt opgelost met een beetje zon en een goed gekamd hoofd, is ...Lees meer
Ik zat net thee te drinken, tuinplannen te googelen en dacht: wat zou ik doen als een tv-programma me belt met een plantje? Gek genoeg dacht ik: leuk! Tot ik hoorde dat Shownieuws het aanbood aan Lange Frans. En die zei: ‘In mijn tuin? Nooit!’ Alsof het om een drugsdeal ...Lees meer
Mijn buurman heeft een hond. Elke ochtend om half acht blaft-ie tegen niets. Gewoon, de lege lucht. Alsof-ie denkt: “Hallo, wereld, ik ben er weer.” Zo voelt het ook een beetje met Monique Smit. Zij staat al jaren met haar kop tegen de deur van haar broer Jan. Klop, klop, ...Lees meer
Weet je wat ik altijd zeg? Als de liefde voorbij is, moet je tenminste nog kunnen rekenen. Maar Steven Kazàn? Die blijft blijkbaar gewoon betalen. Voor de woning van zijn ex. Terwijl zij hem bedroog. Met Vieze Jack. En ik zit hier met mijn thee, denkend: is dit genade of ...Lees meer
Schnabbel? Ja, dat klopt. Maar niet zoals je denkt. Geen vogeltje, geen koffiepauze, geen flauwe mop. Nee, dit is de nieuwe wereldorde: een bekende naam, een telefoon, een filter, en – poef – je staat in een advertentie voor een bankstel dat je nooit zelf zou kiezen. Ik zeg niet ...Lees meer