Meta’s Privéacyverhaal is een fiasco

Een Amerikaanse rechter heeft besloten wat iedereen al wist, maar niemand hardop durfde te zeggen: Meta’s privacyretoriek is sinds jaar en dag een goed geoliede farce. De boete van 25 miljard dollar is niet straf, het is een correctiepost. Een accountantspost voor een bedrijf dat sinds 2004 met hetzelfde model draait: vertrouwen misbruiken, schalen, monetiseren, herhalen.
De staat wil het geld storten in het onderwijs. Noble gesture. Maar kom op. Denk je nou echt dat een paar honderd scholen met nieuwe tablets worden uitgerust terwijl Meta jaarlijks honderden miljarden aan waarde genereert op basis van precies diezelfde data? Dit is geen straf, dit is een vergoeding. Een prijs die je betaalt om te mogen doorgaan met spelen in de big leagues. Alsof je een parkeerboete krijgt terwijl je al tien jaar zonder zorgen door het centrum raast.
Privacy is allang geen juridisch probleem meer, het is een economisch gegeven. Gebruikers geven hun gegevens weg voor een like, een comment, een zinnetje in een chat. Meta heeft nooit misleid – het heeft gewoon begrepen dat mensen hun privacy niet serieus nemen. En dat is precies waar de winst zit. De echte misleiding is de mythe dat we nog een keuze hadden. Sinds het moment dat je je e-mailadres in een veld typte, was je al verkocht. Aan de algoritmes, aan de advertentie-ecosfeer, aan de economie van aandacht.
En nu wil men een morele les leren met een boete die niet inkomt bij de onderneming, maar bij een onderwijssysteem dat al decennia op haar gat ligt? Laat me niet lachen. Het onderwijs wordt niet gered door een eenmalige cheque van een techreus die je persoonlijke relaties analyseert om een betere adtargeting te draaien. Dat is geen reparatie, dat is PR met een vleugje schuldbesef.
De waarheid? Deze boete is een ritueel. Een publieke vernedering die niets verandert aan de onderliggende dynamiek. Meta zal de boete aflossen alsof het een kwartje uit de koffieautomaat is. De gebruikers blijven posten, liken, delen. En de machine draait door. Want zolang de ROI op data hoger is dan de kosten van een boete, is er geen enkele reden om te stoppen.
Wat we hier zien, is niet het falen van een bedrijf, maar het falen van een hele samenleving om de prijs van gratis content te begrijpen. Iedereen wil alles, gratis, nu. Maar niets is gratis. Alles heeft een prijs. En die prijs heet: jouw leven.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business